1. 2.

Photo by Aung Aung (DVB)


အေမရိကအေရွ ့ပိုုင္း ပင္ဆယ္ေဗးနီးယားျပည္နယ္ထဲမွာ ပစၥဘတ္လိုု ့ေခၚတဲ့အလြန္လွပသာယာတဲ့ျမိဳ ့တၿမိဳ ့ရွိပါတယ္။ အနိမ့္အျမင့္မညီညာ တဲ့ေတာင္ကုုန္းေတာင္တန္းေတြကၿမိဳ႕ကိုု၀န္းရံထားတယ္။ အဲဒီေတာင္ ကုုန္း ေတာင္တန္းေတြကိုုျဖတ္သန္းစီးဆင္းလာတဲ့အလဂနီျမစ္နဲ ့မိုုနိုုဂဟီ လာျမစ္ႏွစ္စင္းက ၿမိဳ႕ရဲ႕ႏွလံုုးသားေနရာ မွာေပါင္းဆံုုၾကျပီး အိုုဟိုုင္းယိုုး ဆိုုတဲ့နံမည္သစ္နဲ႔နံမည္ေက်ာ္မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီးဆီဆက္လက္စီးဆင္းသြားတယ္။ ျမစ္သံုုးသြယ္ျဖတ္စီးသြားတဲ့ ၿမိဳ႕ရဲ႕ပိုုင္နက္နယ္ေျမတေလ်ာက္မွာ ဒီဇိုုင္းအမ်ိဳးစံုုၿပီးေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ သံမဏိ တံတားၾကီးေတြက ၿမိဳ ့ရဲ ့ထူးျခားတဲ့ အမွတ္အသားအျဖစ္၀င့္ၾကြားေနၾကတယ္။ 
Labels: 2 comments | | edit post


မႏွစ္ကေဆာင္းတြင္းမွာ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ စိတ္ဓါတ္က်ခဲ့သည္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္လား၊ ရာသီဥတုုႏွင့္ ေနရာထိုုင္ခင္းအေျပာင္းအလဲေၾကာင့္လားမသိေတာ့မသိပါ။ စိတ္ေတြအံု႔မိုႈင္းေနျခင္းကစခဲ့ၿပီး တျဖည္းျဖည္း ျမင္သမ်ွ အလိုုမက်ျဖစ္လာသည္။ ေနာက္ေတာ့ညဖက္ေတြမွာပါ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္လာကာ လူ႔ဘ၀မွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား အသက္ရွင္ေနရတာပါလိမ့္ဟုုေတြးမိစျပဳလာသည္။ ဒီၾကားထဲ ခါးဆစ္ရိုုးႏွစ္ခုုၾကားမွာ ကူရွင္ သဖြယ္ခံထားသည့္ အရြတ္ကလက္သည္းခြံ ေလာက္ကေလးကၽြံထြက္လာသျဖင့္ ခါးကအျမဲလိုုနာေနခဲ့တာ လေပါင္းမ်ားစြာၾကာေနသည္။ ေဆးေတြေသာက္လည္း ခဏသာသက္သာၿပီးျပန္နာလာသည္။ ေလာေလာ ဆယ္ခါးရိုုးထဲ ေဆးထိုုးထည့္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနသည့္ကာလျဖစ္သည္။ ေဆးဒါဏ္ေၾကာင့္ လူကအားနည္းၿပီး ေလာေလာဆယ္အခ်ိန္္အထိ ခါးအနာကလည္းရာႏႈန္းျပည့္ေပ်ာက္မသြားေသးသျဖင့္ စိတ္ညစ္ ညဴးရျပန္ သည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္မ မေပ်ာ္မရႊင္ျဖစ္ေနတာပင္။ ဤသိုု႔မေပ်ာ္မရႊင္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ဆရာကိုုတာ ၏ “သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္စကားစျမည္ေျပာျခင္း“ စာအုုပ္ကိုုဖတ္မိကာ “ဘ၀၌ ၿမိန္ျခင္း”ဟူေသာ စကားေလးကိုု အရသာေတြ႔မိသည္။ အရသာေတြ႔မိသည္ဆိုုျခင္းက ဘ၀ဆိုတာ ၿမိန္သင့္ေသာအရာပါ တကားဟုု ဆင္ျခင္ သိျမင္လာျခင္းသာျဖစ္သည္။ ကၽြန္မက ဘ၀၌ရာႏႈန္းျပည့္ၿမိန္ယွက္ေနသူတစ္ေယာက္ဟုု သတ္မွတ္လိုု ့
ေတာ့မရ ေသးတာေသခ်ာေနျပန္သည္။
     သိုု႔ေသာ္ ဘ၀မွာဘာေၾကာင့္မ်ားအသက္ရွင္ေနရပါလိမ့္ဟုုစဥ္းစားမိေနခ်ိန္တြင္ “ဘ၀၌ၿမိန္ျခင္း“ဟူေသာ စကားလံုုးအေပၚအရသာေတြ႔မိျခင္းကအလြန္တန္ဖိုုးရွိေသာအခိုုက္အတန္႔ကိုုပိုုင္ဆိုုင္ခြင့္ရသြားသည္ဟုု ေျပာ ရမည္။ကၽြန္မကဘ၀မွာၿမိန္စရာေကာင္းျခင္းဆိုုတာေလးေတြကိုုစဥ္းစားရွာေဖြလိုုစိတ္ေပါက္သြား၍ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ဘ၀မွာ ၿမိန္စရာရွာမေတြ႔ဘူးဆိုုေတာင္ ဆရာကိုုတာ၏စာမ်ားအတြင္းမွ တရုုတ္ႀကီး ‘ခ်င’္လိုု၊ ဆရာကိုုတာလိုု ဘ၀၏ ေပ်ာ္စရာအခိုုက္အတန္႔မ်ားေတာ့ ကၽြန္မမွာအနည္းႏွင့္အမ်ားရွိမွာပဲဟုု ေတြးမိသည္။ သည္ေတာ့ ကၽြန္မဘ၀ထဲမွေပ်ာ္စရာ အခ်ိန္ေလးေတြကိုုရွာေဖြၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္။

                                                   ~ ~ ~ ~ ~ ~
Labels: 2 comments | | edit post
သရုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီ ေခ်ာအိသိမ္း


သူတိုု ့ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္ခဲ့ၾကတာ ကေလးသာသာဘ၀မ်ားထဲကျဖစ္သည္။ ညေပါင္းမ်ားစြာလမ္း ေလ်ွာက္ရင္း သူတိုု ့စကားေ၀ျဖာခဲ့ၾကသည္။ သိပ္အေရးတႀကီးမဟုုတ္လွေသာ စိတ္အခန္ ့မသင့္စရာတစ္ခုုျဖစ္ၿပီးေနာက္ မွာေတာ့ သူတိုု ့တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္စကားမေျပာၾကေတာ့ေပ။ ေမရီသည္ေလးေလးနက္နက္မစဥ္း စားပဲ သူမ,ခ်စ္သည္ဟုုထင္သူတစ္ေယာက္ကိုုလက္ထပ္လိုုက္သည္။ ဘီလ္ကေတာ့မိန္းမဆိုုတာကိုု ခါးသည္း သြားၿပီး ေျခဦးတည့္ရာခရီးႏွင္ေတာ့သည္။



                                                                                                                                (သရုပ္ေဖၚ ပန္းခ်ီစံမင္း)
မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၈ ႏွစ္လည္ေလာက္မွာ ကၽြန္မခါးနာေနတာကိုု သတိထားမိသည္။ ဆရာ၀န္ျပလည္း ခဏေတာ့ သက္သာသလိုုသလိုုရွိကာ လံုုးလံုုးေတာ့မေပ်ာက္ျပန္။ ဒီေတာ့ဆရာ၀န္က အမ်ိဳးသမီးေရာဂါ တစ္ခုုခုုႏွင့္ ဆက္စပ္ေနမလားေတြးကာ သားဖြားမီးယပ္အထုူးကုုႏွင့္ ျပၾကည့္ဖိုု႔ တိုုက္တြန္းသည္။ ဒါႏွင့္ပဲ သားဖြားမီးယပ္အထူးကုု ပါေမာကၡ ေဒါက္တာေက်ာ္ညြန္႔ႏွင့္ ျပျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီးက ကၽြန္မကိုု ဓါတ္မွန္ရိုုက္ခိုုင္းသည္။ ခါးနာတာႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သဲလြန္စ မရပါ။ သားအိမ္ထဲက အသားစကိုု စစ္ခိုုင္းျပန္သည္။ ေညာင္ျမစ္တူးတာ ပုုတ္သင္ဥေပၚသည္ပဲ ေျပာရမလား၊ ယုုန္ေထာင္ေၾကာင္မိလိုု႔ပဲ ဥပမာ ေပးရမလားမသိပါ။ ခါးနာတာႏွင့္ မပတ္သက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးေရာဂါ တစ္ခုုေတြ႔သည္။ ထိုုေရာဂါကိုု ဆက္ကုုရင္း ခါးနာတာကုုဖိုု႔က ေနာက္ဖက္ေရာက္သြားသည္။ ၂၀၀၉  မွာ အေမရိကားကိုု ထြက္လာေတာ့ ခါးနာေရာဂါက တန္းလန္း ႀကီးပါလာသည္။
Labels: 2 comments | | edit post





ကမၻာ့အေရွ့ျခမ္းအာရွနိုင္ငံတခုမွ ကမၻာ့အေနာက္ျခမ္းအေမရိကကို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခရီးႏွင္ခဲ့ၿပီး အေမရိကအေ႐ွ႔ပုိင္း၏ ေျမျပင္ေပၚ ေျခခ်ခိုလံႈလိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ ၂၀၀၉ ၏ ပန္းစံုပြင့္ေသာေႏြဦးႏွင့္အတူ 
ေဖာ္ေရြေႏြးေထြးေသာၿမိဳ ့သူၿမိဳ ့သားမ်ားက က်မတို႔ကိုႀကိဳဆိုခဲ့ပါသည္။
       ထိုေဖာ္ေရြေႏြးေထြးမႈမ်ားေၾကာင့္ပင္က်မ၏မိခင္ေျမအေၾကာင္းမိတ္ဆက္ေျပာျပဖို႔ မတြန္႔ဆုတ္ခဲ့ျခင္းက  က်မအတြက္အခြင့္အေရးတခုျဖစ္ခဲ့သည္။ကမၻာ၏တျခားဖက္ျခမ္းမွအာရွနိုုင္ငံငယ္ေလးတခုက အေမရိကႏွင့္ ဘယ္ေရြ႔ဘယ္မွ်ကြာျခားေၾကာင္းေျပာျပခြင့္ရခဲ့သည္။ မတူျခားနားေသာယဥ္ေက်းမႈမ်ားအတြင္းမွမတူျခားနား ေသာတန္ဖိုးမ်ားကိုေတြ႔ရွိခံစားႏုိင္ခဲ့ျခင္းႏွင့္ ထိုုမတူျခားနားမႈမ်ားအေၾကာင္းကို စာမ်ားမွတဆင့္ေ၀ငွႏုိင္ျခင္း ကက်မအတြက္ ေက်နပ္ဖြယ္ျဖစ္သည္။
Labels: 0 comments | | edit post







ဆရာဦးမိုုးဟိန္းဘာသာျပန္ေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ

Labels: 0 comments | | edit post
ဆရာဦးမိုးဟိန္း ကြယ္လြန္ၿပီ ဆိုသည့္သတင္းကို ဖတ္လိုက္ရသည့္အခ်ိန္မွာ အိမ္တြင္ က်မ တေယာက္ထဲ ရွိေနသည္။ “ဟာ” ခနဲ ေရရြတ္မိသံက အိမ္ထဲမွာ ဟိန္းထြက္သြားၿပီး ကိုယ့္အသံကို ကိုယ့္ဘာသာျပန္လန္႔သြားသည္။ သတင္းကိုဖတ္ရင္း က်မ မ်က္စိထဲတြင္ အင္မတန္ ျဖဴစင္ေအးခ်မ္းေသာ ဆရာ့အျပံဳးေတြ၊ အလြန္႐ိုးသားယဥ္ေက်းေသာ ဆရာ့စကားသံေတြကို တသီတတန္းႀကီး ျမင္ေယာင္၊ ၾကားေယာင္လာသည္။ “ႏွေမ်ာလိုက္တာ၊ ႏွေမ်ာလိုက္တာ” ဟု က်မ တေယာက္ထဲ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနမိသည္။

         ဆရာကိုယ္တိုင္ေရးထားေသာ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကိုဖတ္မိၿပီး ဆရာ့မွာ ကင္ဆာေရာဂါ စြဲကပ္ေနေၾကာင္း သိခဲ့ရသည္။ အဲဒီသတင္း ဖတ္မိစဥ္တုန္းကလည္း ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဆရာရယ္ ဟု တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ခဲ့ရသည္။ အႏွစ္၂၀ ေက်ာ္ သတ္သတ္လြတ္စားလာသည့္ ဆရာ၊ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ရွစ္ပါးသီလဥပုသ္ႏွင့္ေနလာခဲ့သည့္ ဆရာ့မွာမွ ဒီေရာဂါကျဖစ္ရသတဲ့။ အင္မတန္ ႐ိုးသား၊ ယဥ္ေက်း၊ သိမ္ေမြ႔ၿပီး စိတ္ေကာင္းရွိသည္ဟူေသာ ေကာင္းသည့္နာမဝိေသသနမ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဆရာ့ထံမွာ ကင္ဆာေရာဂါၿငိတြယ္လာျခင္းအတြက္ ဘာကိုမွန္းမသိ က်မ ေဒါသ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကံၾကမၼာဆိုတာႀကီးကို လူတေယာက္လို လက္ညႇိဳးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ရန္ေတြ႔ခ်င္ စိတ္ေပါက္ခဲ့သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆရာ့ေရာဂါသတင္းၾကားရခ်ိန္မွာ က်မက ဆရာ့ကို ေျပးေတြ႔၍မရေအာင္ ေဝးလံေသာေနရာမွာ ေရာက္ေနခဲ့သည္။

Labels: 0 comments | | edit post