1. 2.
ဒီေန႔ဆိုုလ်ွင္ အီဗန္ ဟမ္မီလ္တန္ေဆးလိပ္မေသာက္ပဲေနတာႏွစ္ရက္ရွိျပီ။ ဒီႏွစ္ရက္အတြင္း သူေျပာမိသမ်ွ ႏွင့္ေတြးမိသမ်ွေတြကေတာ့ စီးကရက္နွင့္တနည္းမဟုုတ္တနည္းပတ္သက္ေနေလသည္။အခုုလည္းသူသည္ မီးဖိုုခန္းအတြင္းမွအလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ သူ႔လက္ေတြကိုုေမွာက္ခ်ည္လွန္ခ်ည္ျဖန္႔ၾကည့္လိုုက္၊လက္ဆစ္
ေတြကိုုတရံႈ႕ရံႈ႕နမ္းလိုုက္လုုပ္ေနသည္။
          “ အနံ႔ရေနေသးတယ္“ ဟုုသူကေရရြတ္မိေတာ့ သူ႔ဇနီး အန္(န္) ဟမ္မီလ္တန္ကလွမ္းေျပာသည္။
          “ ဟုုတ္တယ္။ ရွင္ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတုုန္းက ေခၽြးထြက္ရင္ေဆးလိပ္နံ႔ရသလိုုေပါ့။“
          “ ေဆးလိပ္မေသာက္ပဲေနတာ သံုုးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာေတာင္မွေဆးလိပ္နံ႔ကိုုရေနေသးတယ္။ ေရခ်ိဳးတာေတာင္အနံ႔ကမေပ်ာက္ဘူး“
         သူမကေျပာရင္းဆိုုရင္းသူ႔လက္ေမာင္းကိုုပုုတ္လိုုက္သည္။
         “ရွင္ဘယ္လိုုျဖစ္ေနလဲဆိုုတာက်မသိပါတယ္ေယာက်္ားရယ္။ရွင္ေတာ္ေတာ္စိတ္ခိုုင္တယ္ဆိုုရင္ေတာင္မွ ဒုုတိယေျမာက္ေန႔ဟာအခံရအခက္ဆံုုးပဲ။ တတိယေျမာက္ေန႔လည္း ဆိုုးေသးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီထက္ၾကာ ၾကာဆက္ေနႏိုုင္ရင္ေတာ့ ရွင္ေအာင္ျမင္ၿပီ။ ေဆးလိပ္ျဖတ္ဖိုု႔ ရွင္စိတ္အားထက္သန္ေနတာကိုုျမင္ရတာနဲ႔ တင္ က်မျဖင့္၀မ္းသာလွပါၿပီ။“
        “ အခုုေတာ့ ေရာ္ဂ်ာ့ကိုုေခၚေခ်ပါဦး။ ညစာစားၾကရေအာင္“
         ဟမ္မီလ္တန္အိမ္ေရွ႕တံခါးကိုုဖြင့္လိုုက္ေတာ့ အျပင္မွာေမွာင္ေနၿပီ။ ႏိုု၀င္ဘာလဆန္းပိုုင္းေရာက္ ေနၿပီမိုု႔ ေန႔တာတိုုၿပီးေအးေနၿပီ။ သူ႔အိမ္ေရွ႔လမ္းေပၚတြင္ သူမျမင္ဖူးေသာေကာင္ေလးတေယာက္ကိုု အမ်ိဳးအစားေကာင္းေကာင္းစက္ဘီးေလးတစင္းေပၚတြင္ ခြလ်ွက္ေတြ႕ရသည္။ေကာင္ေလးကပလက္ေဖာင္း ေပၚကိုုေျခေထာက္လ်ွက္ရပ္ေနသည္။
          “ မစၥတာ ဟမ္မီလ္တန္ပါလားခင္ဗ်ာ...“
          ေကာင္ေလးကေမးသည္။
         “ ဟုုတ္ပါတယ္။ ဘာကိစၥမ်ားပါလိမ့္။ ေရာ္ဂ်ာနဲ႔ေတြ႕ဖိုု႔လား“
         “ ေရာ္ဂ်ာက က်ေနာ့္အိမ္မွာ က်ေနာ့္အေမနဲ႔စကားေျပာေနပါတယ္။ အိမ္မွာဂေရးဘားမန္းဆိုုတဲ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ ကစ္ပ္တိုု႔လည္းရွိေနတယ္။ သူတိုု႔ က်ေနာ့ညီရဲ႕စက္ဘီးအေၾကာင္းေျပာေနၾကတာ။ အေသ အခ်ာေတာ့က်ေနာ္မသိဘူး။ က်ေနာ့အေမကဒီကိုုလာၿပီး အန္ကယ့္လ္ကိုုေခၚဖိုု႔လႊတ္လိုုက္တာပါ။ ေရာ္ဂ်ာ့ မိဘတေယာက္ေယာက္ကိုုေခၚခဲ့ပါတဲ့။“
          ေကာင္ေလးကစက္ဘီးလက္ကိုုင္ကိုုလွည့္ေနရင္းေျပာသည္။
          “ ေရာ္ဂ်ာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေနာ္။“
          “ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ က်ေနာ္လည္းဦးနဲ႔အတူလိုုက္ခဲ့မွာပါ။“
          သူကဖိနပ္စီးရန္အိမ္ထဲအိမ္ထဲျပန္၀င္ခဲ့သည္။
          အန္(န္) ကသူ႔ကိုုဆီးေမးသည္။
        “ ေရာ္ဂ်ာ့ကိုုေတြ႕လား“
          “ ေရာ္ဂ်ာ ျပသနာတခုုခုုျဖစ္ေနပံုုရတယ္။ အျပင္မွာေကာင္ေလးတေယာက္ေရာက္ေနတယ္။ ေကာင္ေလးက တိုု႔ႏွစ္ေယာက္ထဲက တေယာက္ေယာက္ကိုုသူနဲ႔လိုုက္ခဲ့ပါတဲ့။“
          “ ဟင္...ေရာ္ဂ်ာဘာျဖစ္လိုု႔မ်ားလဲ။
          “ အန္(န္)က ေအပရြန္ကိုုခၽြတ္ရင္းေမးသည္။
         “ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ၾကည့္ရတာကေလးအခ်င္းခ်င္းျငင္းခုုန္ေနၾကတာေနမွာပါ။ အဲဒီေကာင္ေလးရဲ႕ အေမက ကေလးေတြျပသနာကိုုရွင္းေပးေနတာထင္တယ္“
          “ က်မလိုုက္သြားရမလား“
          သူခနစဥ္းစားသည္။
         “ အင္း..မင္းလိုုက္သြားရင္ပိုုေကာင္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ္ပဲသြားလိုုက္ပါ့မယ္။ ငါတိုု႔ျပန္လာမွ ညေနစာစားၾကမယ္။ သိပ္ၾကာမယ္မထင္ပါဘူး။“
          “ ေရာ္ဂ်ာ ေမွာင္မွအျပင္ထြက္တာကိုု က်မမၾကိဳက္ပါဘူး“
          အန္(န္)က တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ေျပာရင္းက်န္ခဲ့သည္။ ေကာင္ေလးကစက္ဘီးေပၚမွာအက်အန ထိုုင္၍သြားဖိုု႔အသင့္ျဖစ္ေနၿပီ။
         “ေတာ္ေတာ္ေ၀းလား“
         “အာဘတ္ကယ္တရားရံုုးေက်ာ္ေက်ာ္ေလးမွာပါ“
         သူကေကာင္ေလးကိုုလွမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေကာင္ေလးကဆက္ေျပာသည္။
         “မေ၀းပါဘူး။ ဒီကေနဆိုု ဘေလာ့ခ္ ႏွစ္ခုုေလာက္ေပါ့“
         “ သူတိုု႔ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ“
         “ မသိဘူး။ က်ေနာ္လည္းသိပ္ေတာ့နားမလည္ဘူး။ က်ေနာ္တိုု႔မိသားစုုခရီးထြက္ေနတုုန္း ေရာ္ဂ်ာ ရယ္ကစ္ပ္ရယ္၊ ဂေရးဘားမန္းရယ္က က်ေနာ့္ညီရဲ႕စက္ဘီးကိုုယူစီးၾကတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ သူတိုု႔စက္ဘီးကိုု ဖ်က္ဆီးပစ္လိုုက္ၾကတယ္ထင္တယ္။ အခုုသူတိုု႔အဲဒီအေၾကာင္းေျပာေနတာ။ အခုုက်ေနာ့္ညီရဲ႕စက္ဘီးက ရွာလိုု႔မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ စက္ဘီးကေရာ္ဂ်ာနဲ႔ကစ္ပ္တိုု႔ေနာက္ဆံုုးစီးခဲ့ၾကတာတဲ့။ အေမကအဲဒါကိုုရွာဖိုု႔ ႀကိဳးစားေနတာ“
          “ ကစ္ပ္ကိုုေတာ့ ဦးသိပါတယ္။ တျခားတေယာက္ကဘယ္သူလဲ“
          “ ဂေရးဘားမန္းတဲ့။ သူကဒီနားကိုုမၾကာခင္ကမွေျပာင္းလာတာ။ သူ႔အေဖလည္းခနေနရင္ လာလိမ့္မယ္။“
          သူတိုု႔ လမ္းေထာင့္တခုုကိုုခ်ိဳးေကြ႕ခဲ့ၾကသည္။ ေကာင္ေလးကေရွ႕မွဦးေဆာင္သြားေန၏။ သစ္သီး ၿခံတခုုကိုုျမင္ရၿပီး ေနာက္ထပ္လမ္းတလမ္းကိုု ခ်ိဳးေကြ႕လိုုက္ေတာ့ လမ္းကေလးကတဖက္ပိတ္လမ္းကေလး ျဖစ္ေနသည္။ လမ္းတဖက္မွာထြက္ေပါက္ရွိသလား၊ မရွိဘူးလားသူမသိသလိုု ထိုုလမ္းထဲမွာေနသူေတြကိုု လည္း သူမသိတာေသခ်ာသည္။ သူမကၽြမ္း၀င္ေသာလမ္းကေလးထဲမွအိမ္မ်ားကိုုေငးေမာစူးစမ္းရင္း သူ႔သား ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ဘာေတြမ်ားရင္ဆိုုင္ရဦးမလဲစဥ္းစားေနမိသည္။
         ေကာင္ေလးက အိမ္ထဲသိုု႔ဦးတည္သြားသည့္လမ္းတခုုထဲခ်ိဳးေကြ႕၀င္လိုုက္ၿပီး စက္ဘီးကိုုအိမ္နံရံ တြင္မွီ၍ေထာင္လိုုက္သည္။ ေကာင္ေလးအိမ္ေရွ႕တံခါးကိုုဖြင့္ၿပီးသည့္အခါ ဟမ္မီလ္တန္သည္ ေကာင္ေလး ေနာက္မွေန၍ ဧည့္ခန္းကိုုျဖတ္ၿပီး တျခားေကာင္ေလးတေယာက္ႏွင့္အတူထိုုင္ေနေသာ ကစ္ပ္ႏွင့္သူ႔သား ရွိရာမီးဖိုု ခန္းမွစားပြဲထိေတာက္ေလ်ွာက္လိုုက္လာခဲ့သည္။ သူကသူ႔သားကိုုေသေသခ်ာခ်ာအကဲခပ္ၿပီးမွ စားပြဲထိပ္တြင္ထိုုင္ေနသည့္ မာေတာင့္ေတာင့္ဆံပင္နက္နက္ႏွင့္အမ်ိဳးသမီးႀကီးရွိရာဖက္ မ်က္နွာမူလိုုက္ သည္။
          “ ေရာ္ဂ်ာ့အေဖထင္ပါရဲ႕“
          အမ်ိဳးသမီးႀကီးကစကားစသည္။
          “ ဟုုတ္ကဲ့။ က်ေနာ့္နံမည္ အီဗန္ ဟမ္မီလ္တန္ပါ၊ ေကာင္းေသာညေနခင္းပါ“
          “ က်မက မစၥက္ေမလာပါ။ ေဂလ္ဘာ့တ္ရဲ႕အေမေပါ့။ ရွင့္ကိုုဒီထိလိုုက္လာဖိုု႔ေခၚခိုုင္းရတာေတာ့ အားနာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာေလးနည္းနည္းရွိေနလိုု႔“
        “ဟမ္မီလ္တန္က တဖက္စားပြဲထိပ္ရွိကုုလားထိုုင္မွာ၀င္ထိုုင္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကိုုစူးစမ္းလိုုက္သည္။ စက္ဘီးပိုုင္ရွင္ေကာင္ေလးဟုုထင္ရသည့္ အသက္ ၉ ႏွစ္၁၀ႏွစ္အရြယ္ကေလးကအမ်ိဳးသမီးႀကီး၏ေဘးတြင္ ထိုုင္ေနသည္။ အသက္ ၁၄ႏွစ္ခန္႔ရွိမည့္ေကာင္ေလးတေယာက္က ပန္းကန္ေဆးကန္နံေဘးကပ္လ်ွက္စင္ ကေလး ေပၚတြင္ေျခေထာက္တြဲေလာင္းခ်၍ထိုုင္ရင္း မလွမ္းမကမ္းတြင္တယ္လီဖုုန္းေျပာေနေသာေနာက္
ထပ္လူငယ္ေလးတေယာက္ကိုုၾကည့္ေနသည္။ ဖုုန္းထဲမွစကားေၾကာင့္ စပ္ၿဖီးၿဖီးျဖစ္သြားေသာေကာင္ေလး က စီးကရက္တလိပ္ကိုုကိုုင္ၿပီး ပန္းကန္ေဆးကန္နားသိုု႔ေလ်ွာက္သြားသည္။  စီးကရက္မီးကိုုေရႏွင့္ထိလိုုက္ သျဖင့္ ရွဲကနဲမည္သြားေသာအသံကိုုဟမ္မီလ္တန္ၾကားလိုုက္သည္။ သူ႔ကိုုလာေခၚေသာေကာင္ေလးက ေတာ့ေရခဲေသတၱာ ကိုုမွီ၍လက္ပိုုက္ကာရပ္ေနေလသည္။ ထိုုေကာင္ေလးကိုုသူ႔အေမကလွမ္းေမးသည္။
          “ မင္းကစ္ပ္ရဲ႕မိဘတေယာက္ေယာက္ကိုုေရာေခၚခဲ့ေသးလား“
          “ ကစ္ပ္ရဲ႕အစ္မကေျပာတယ္။ သူတိုု႔မိဘေတြေစ်းသြား၀ယ္ေနၾကတယ္တဲ့။ က်ေနာ္ဂေရးဘားမန္း ရဲ႕အိမ္ကိုုလည္းသြားခဲ့တယ္။ ဂေရးရဲ႕အေဖက ခနေနရင္လိုုက္လာလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္လိပ္စာေပးခဲ့တယ္“
          အမ်ိဳးသမီးႀကီးက သူ႔ဖက္လွည့္လိုုက္သည္။
         “ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲဆိုုတာရွင့္ကိုုက်မေျပာျပမယ္ မစၥတာဟမ္မီလ္တန္။ အရင္လက က်မတိုု႔ခရီး ထြက္ ၾကတယ္။ ကစ္ပ္က ေဂလ္ဘာ့တ္ရဲ႕စက္ဘီးကိုုငွားခ်င္တယ္။ အဲဒါဆိုုေရာ္ဂ်ာက ကစ္ပ္သတင္းစာ ပိုု႔တာကိုုကူႏိုုင္တယ္ေလ။ ေရာ္ဂ်ာ့စက္ဘီးက ေလမရွိလိုု႔ဆိုုလားတခုုခုုပဲ။ အဲဒီမွာ...“
         “ ဂေရးက က်ေနာ့္ကိုုလည္ပင္းညွစ္တယ္ဒက္ဒီ“
         “ ေရာ္ဂ်ာကျဖတ္ေျပာသည္။
         “ဘာ.“
          ဟမ္မီလ္တန္က သူ႔သားကိုုေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ရင္းေမးလိုုက္သည္။
         “ဂေရးက က်ေနာ့္လည္ပင္းကိုုညွစ္တယ္။ ဒီမွာဒါဏ္ရာရွိတယ္။“
          သူ႔သားက အကၤ် ီေကာ္လာကိုုလွန္ၿပီး သူ႔လည္ပင္းကိုုျပသည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကစကားဆက္၏။
         “ သူတိုု႔ ခုုနကားဂိုုေထာင္အျပင္ဖက္ကိုုထြက္သြားၾကတယ္။ က်မသားအႀကီး ကာ့တ္ထြက္မၾကည့္ ခင္အထိ သူတိုု႔ဘာေတြျဖစ္ခဲ့ၾကသလဲဆိုုတာေတာ့ က်မမသိဘူး။
          “ သူကစေျပာတာ။ သူကက်ေနာ့္ကိုုငတံုုးလိုု႔ေခၚတယ္ေလ။“
          ဂေရးဘားမန္းက ၀င္ေျပာရင္းတံခါး၀ကိုုလွမ္းၾကည့္သည္။
          “ ငါ့စက္ဘီးက ေဒၚလာ ၆၀တန္တယ္ကြ ေဟ့ေကာင္ေတြရ။ မင္းတိိုု႔ျပန္ေလ်ာ္ေပးရမယ္“
          ေဂးလ္ဘာ့တ္ဟုုေခၚေသာေကာင္ေလးကလွမ္းေျပာေတာ့ သူ႔အေမက၀င္ဟန္႔သည္။
         “ မင္း၀င္မေျပာနဲ႔ေဂးလ္ဘာ့တ္။ “
         ဟမ္မီလ္တန္က အသက္ျပင္းျပင္းတခ်က္ရွဴလိုုက္ၿပီး ' ဆက္ေျပာပါ' ဟုုဆိုုလိုုက္သည္။
        “ အင္း.. ကစ္ပ္သတင္းစာေ၀တာကိုုကူဖိုု႔  ကစ္ပ္နဲ႔ေရာ္ဂ်ာက ေဂးလ္ဘာ့တ္စက္ဘီးကိုုသံုုးခဲ့ၾက တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတိုု႔ႏွစ္ေယာက္လံုုးကေရာ ဂေရးကပါေျပာတယ္။ သူတိုု႔စက္ဘီးကိုုတြန္းလွိမ့္ခ်ခဲ့ၾကတယ္ တဲ့“
         “ လိွမ့္ခ်တယ္ဆိုုတာ ဘာကိုုဆိုုလိုုတာလဲ“
         ဟမ္မီလ္တန္ကျဖတ္ေမးသည္။
          “စက္ဘီးကိုုလမ္းအနိမ့္ပိုုင္းဖက္ဆီတြန္းၿပီးလွိမ့္ခ်လိုုက္တာေလ။ ဒီေတာ့စက္ဘီးကအရွိန္နဲ႔ လိမ့္ သြားၿပီးေနာက္ဆံုုးမွာလဲက်သြားတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူတိုု႔အခုုပဲ၀န္ခံခဲ့ၾကတယ္။ ကစ္ပ္နဲ႔ေရာ္ဂ်ာက စက္ဘီး ကိုုယူၿပီးေက်ာင္းေဘာလံုုးကြင္းရဲ႕ဂိုုးတိုုင္နားမွာသြားပစ္ထားလိုုက္ၾကေသးတယ္တဲ့။“
          “ ဟုုတ္သလားေရာ္ဂ်ာ“
         ဟမ္မီလ္တန္က သူ႔သားဖက္ကိုုလွည့္ၾကည့္ရင္းထပ္ေမးသည္။
          “ တခ်ိဳ႕တ၀က္ေတာ့မွန္တယ္ဒက္ဒီ။“
          ေရာ္ဂ်ာက လက္ႏွစ္ဖက္ကိုုစားပြဲေပၚတင္၍ပြတ္ေနၿပီးေခါင္းငံုု႔ကာေျပာသည္။
          “ က်ေနာ္တိုု႔ တေယာက္တခါစီပဲလွိမ့္ခ်ၾကတာပါ။ ကစ္ပ္ကစလုုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ဂေရး။ ေနာက္ ဆံုုးမွာက်ေနာ္လွိမ့္ခ်တယ္။“
          “ တေယာက္တခါဆိုုတာပဲမ်ားလွၿပီ။ ဒက္ဒီမင္းကိုုေတာ္ေတာ္အံ့ၾသတယ္။ စိတ္လည္းပ်က္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့မင္းကိုုေရာပဲကစ္ပ္“
          ဟမ္မီလ္တန္က သူတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ကိုုတလွည့္စီၾကည့္၍ေျပာလိုုက္သည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက၀င္ ေျပာ၏။
          “ တေယာက္ေယာက္ကေတာ့ညာေနတာပဲ။ ဒါမွမဟုုတ္သိလ်ွက္နဲ႔မေျပာပဲေနၾကတာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စက္ဘီးကေတာ့ေပ်ာက္ေနၿပီ။“
          ပန္းကန္ေဆးကန္ေဘးကစဥ္ေပၚတြင္ထိုုင္ေနသည့္ေကာင္ေလးက ခုုခ်ိန္ထိဖုုန္းေျပာေနေသာ ေကာင္ ေလးကိုု ေနာက္ေျပာင္၍ရယ္ေမာေနသည္။ ကစ္ပ္ကစကားစေျပာသည္။
          “ စက္ဘီးဘယ္မွာလဲဆိုုတာ က်ေနာ္တိုု႔တကယ္မသိပါဘူး မစၥက္ေမလာ။ က်ေနာ္တိုု႔အစထဲက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ေရာ္ဂ်ာ စက္ဘီးကိုုေက်ာင္းကေန က်ေနာ့္အိမ္ကိုုယူလာတုုန္းက စက္ဘီးကိုု ေနာက္ဆံုုးေတြ႕ ခဲ့တာပဲ။ အဲ.. အဲဒါကေနာက္ဆံုုးမတိုုင္ခင္တေခါက္ပါ။ တကယ့္ေနာက္ဆံုုးက ေနာက္ တေန႔မနက္ စက္ဘီးကိုုက်ေနာ္ဒီအိမ္ကိုုျပန္ယူလာၿပီး အိမ္ေနာက္ေဖးမွာထားခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုု စက္ဘီးဘယ္မွာလဲဆိုုတာေတာ့
က်ေနာ္တကယ္မသိဘူး“
          ကစ္ပ္ကေခါင္းခါရင္းေျပာသည္။ ေဂးလ္ဘာ့တ္က ' ေဒၚလာ ၆၀ ေနာ္' ဟုုထေအာ္ျပန္သည္။
         “ မင္းတိုု႔ငါ့ကိုုတပါတ္ကိုု ၅ေဒၚလာျပန္ေပးသြားလိုု႔ရတယ္။“
         “ မင္းကိုုငါသတိေပးေနတယ္ ေဂးလ္ဘာ့တ္။ “
         အမ်ိဳးသမီးႀကီးက မ်က္ေမွာင္ႀကံဳ႕ရင္းေျပာသည္။
          “ အခုုစက္ဘီးက အိမ္ေနာက္ေဖးကေပ်ာက္သြားၿပီ။ ဒီညေနမွာ သူတိုု႔ကအမွန္အတိုုင္းမေျပာ ေတာ့ ငါတိုု႔ကဘယ္သူ႔ကိုုဘယ္လိုုယံုုရမလဲ“
          “ က်ေနာ္တိုု႔အားလံုုးကိုုအမွန္အတိုုင္းေျပာေနတာပါ။“
          ေရာ္ဂ်ာက၀င္ေျပာသည္။ ေဂးလ္ဘာ့တ္က ကုုလားထိုုင္ေနာက္ေက်ာကိုုမီထိုုင္ရင္းေရာ္ဂ်ာ့ကိုု ေခါင္းခါျပေနသည္။ အိမ္ေရွ႕တံခါးမွ ဘဲလ္သံမည္လာေသာအခါ ပန္းကန္ေဆးကန္ေဘးကစဥ္ေပၚ ထိုုင္ေန ေသာေကာင္ ေလးကခုုန္ဆင္းၿပီး ဧည့္ခန္းဖက္ထြက္သြားသည္။
          ပခံုုးေတာင့္ေတာင့္၊ သေဘၤာသားမ်ားညွပ္ေလ့ရွိေသာဆံပင္ပံုုႏွင့္ မီးခိုုးေရာင္မ်က္လံုုးပိုုင္ရွင္လူ တေယာက္စကားမေျပာပဲႏွင့္ မီးဖိုုခန္းထဲ၀င္လာသည္။ ထိုုသူကအမ်ိဳးသမီးႀကီးကိုုျဖတ္ကနဲၾကည့္ကာ ဂေရး
ဘားမန္းေဘးက ကုုလားထိုုင္မွာ၀င္ထိုုင္သည္။ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကႏႈတ္ဆက္ရင္း စကားကိုုဆက္ေျပာသည္။
          “ ရွင္ကေတာ့မစၥတာဘားမန္းျဖစ္ရမယ္။ ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္။ က်မက ေဂးလ္ဘာ့တ္ရဲ႕ အေမပါ။ ဒါကေတာ့ ေရာ္ဂ်ာ့အေဖ မစၥတာဟမ္မီလ္တန္ပါ“
          ထိုုသူက သူ႔ဖက္လွည့္၍ေခါင္းညြတ္ျပေပမယ့္ လက္ေတာ့မကမ္းပါ။
          “ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ“
          ဘားမန္းက သူ႔သားကိုုလွမ္းေမးသည္။ ကစ္ပ္ႏွင့္ေရာ္ဂ်ာကစကားစမည့္ဟန္ျပင္ေတာ့ ဘားမန္းက သူတိုု႔ ကိုုလွမ္းေျပာသည္။
          “ ခနေနၾကဦး။ ငါအခုု ဂေရးကိုုေမးေနတာ။ ၿပီးရင္မင္းတိုု႔ေျပာရမယ္။“
          ဂေရးကျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမ်ွကိုု သူ႔အေဖအားေျပာျပေနသည္။ သူ႔အေဖက မ်က္လံုုးမ်ားကိုုေမွးစင္း၍ အေသအခ်ာနားေထာင္ရင္း က်န္ကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုုအကဲခပ္ေနသည္။ ဂေရးဘားမန္းစကားဆံုုးေသာအခါမစၥက္ ေမလာက၀င္ေျပာသည္။
          “ က်မကသူတိုု႔လုုပ္တယ္လိုု႔မစြပ္စြဲခ်င္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုုတာပဲသိခ်င္တာပါ။“
          သူမက ဂေရးဘားမန္းကိုုေခါင္းခါျပေနေသာ ကစ္ပ္ႏွင့္ေရာ္ဂ်ာကိုုစူးစူးစိုုက္စိုုက္ၾကည့္ေနသည္။
          “ မင္းေျပာတာမမွန္ဘူးဂေရး“ ဟုုေရာ္ဂ်ာကေျပာသည္။
          “ ဒက္ဒီနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲေျပာလိုု႔ရမလား“ ဟုု ဂေရးဘားမန္းကသူ႔အေဖကိုုလွည့္ေမးသည္။
          “ သြားစိုု႔ “
          မစၥတာဘားမန္းက ထိုုသိုု႔တုုန္႔ျပန္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သားဧည့္ခန္းဆီထြက္သြားတာကိုုၾကည့္ရင္း ဒါကိုုတား သင့္သည္ဟုု ဟမ္မီလ္တန္ခံစားရသည္။ သည္လိုုလ်ွိဳ႕၀ွက္ေဆြးေႏြးျခင္းကိုုေပါ့။ သူ႔လက္ဖ၀ါးမွာ ေခၽြးတိုု႔ျဖင့္ စိုု ေနသည္။ စီးကရက္ယူဖိုု႔အကၤ် ီအိပ္ထဲလက္ႏိႈက္လိုုက္သည္။ ထိုု႔ေနာက္ အသက္ကိုုျပင္းျပင္း ရွဴကာႏွာေခါင္းေအာက္ေျခကိုုလက္ႏွင့္ပြတ္ရင္း သူ႔သားကိုုေမးခြန္းထုုတ္လိုုက္သည္။
          “ ေရာ္ဂ်ာ.. ဒီကိစၥကိုုတျခားသူေတြေျပာတာထက္ မင္းပိုုသိတာမရွိဘူးလား၊ ေဂးလ္ဘာ့တ္ရဲ႕ စက္ဘီး ဘယ္မွာရွိတယ္ဆိုုတာမ်ိဳးေပါ့။“
          “ ဟင့္အင္း။ က်ေနာ္မသိဘူး။ က်ေနာ္က်ိန္ေျပာရဲပါတယ္။“
           ဟမ္မီလ္တန္ကဆက္ေမးသည္။
          “ ဒါျဖင့္ စက္ဘီးကိုုမင္းေနာက္ဆံုုးျမင္ခဲ့တာ ဘယ္အခ်ိန္လဲ“
          “ က်ေနာ္တိုု႔ စက္ဘီးကိုုေက်ာင္းကေနယူလာၿပီး ကစ္ပ္ရဲ႕အိမ္မွာထားခဲ့တုုန္းကပါ“
          ဟမ္မီလ္တန္က ကစ္ပ္ကိုုလွည့္ေမးျပန္သည္။
           “ ကစ္ပ္၊ အခုုေဂးလ္ဘာ့တ္ရဲ႕စက္ဘီးဘယ္မွာရွိတယ္ဆိုုတာမင္းသိလား။“
          “ က်ေနာ္လည္းမသိဘူးဆိုုတာက်ိန္ေျပာရဲပါတယ္။ စက္ဘီးကိိုုေက်ာင္းကေန က်ေနာ့္အိမ္ကို ယူသြားၿပီးေနာက္တေန႔မနက္မွာ က်ေနာ္စက္ဘီးကိုုက်ေနာ့္အိမ္ကေန ဒီအိမ္ကိုုျပန္ယူလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားဂိုုေထာင္ အေနာက္မွာထားခဲ့တယ္။“
          “ ပထမတခါမင္းေျပာေတာ့ အိမ္ေနာက္ဖက္မွာဆိုု“
          ကစ္ပ္အေျဖကိုု အမ်ိဳးသမီးႀကီးက၀င္ေထာက္သည္။ ေကာင္ေလးကခ်က္ျခင္းျပန္ျပင္ေျပာသည္။
          “ ဟုုတ္တယ္။ အိမ္ေနာက္ဖက္မွာထားခဲ့တယ္လိုု႔ေျပာတာပါ။“
         “ မင္းေနာက္ေန႔ေတြမွာေရာ စက္ဘီးယူဖိုု႔ဒီအိမ္ကိုုလာခဲ့ေသးလား“
         “ ဟင့္အင္း။ မလာပါဘူး။“
         “ ကစ္ပ္“
          အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ကစ္ပ္နံမည္ကိုုေခၚေတာ့ ကစ္ပ္ကေအာ္၍တုုန္႔ျပန္ေတာ့သည္။
          “ က်ေနာ္မသိဘူး။စက္ဘီးဘယ္မွာလဲဆိုုတာ က်ေနာ္မသိဘူး“
          “ ကဲ.. ဘယ္သူ႔ကိုု၊ ဘာကိုုယံုုရမလဲဆိုုတာ ရွင္တိုု႔ က်မတိုု႔ ဘယ္လိုုလုုပ္သိမွာလဲ။ က်မသိတာေတာ့ေဂးလ္ဘာ့တ္ရဲ႕စက္ဘီးေပ်ာက္ေနတယ္။ ဒါပဲ။“
          အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ပခံုုးတြန္႔၍ဟမ္မီလ္တန္ကိုုေျပာေနခ်ိန္တြင္ ဂေရးဘားမန္းတိုု႔သားအဖ မီးဖိုုခန္း ထဲျပန္၀င္လာသည္။ ဂေရးဘားမန္းက စကားစေျပာသည္။

                                                                        ( ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါဦးမည္။)
 (Raymond Carver ၏ Bicycle, Muscles, Cigarettes ကိုုဆီေလ်ွာ္ေအာင္ျပန္ဆိုုပါသည္။)


    
  
            
Labels: | edit post
Reactions: 
2 Responses
  1. စက္ဘီးမ်ား၊ ၾကြက္သားမ်ား၊ စီးကရက္မ်ား..


  2. Anonymous Says:

    ပို႔စ္အသစ္တင္တဲ့အတြက္
    ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။


    ေပါက္