1. 2.
                                

( University of Iowa ကဦးစီးၿပီးႏွစ္စဥ္က်င္းပတဲ့ International Writing Program ကို ၂၀၀၇ခုႏွစ္ မွာက်မတက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ ဧၿပီလမွာေတာ့ International Writing Program ရဲ႕အစီအစဥ္ သစ္တခုျဖစ္တဲ့ Witer-in-Motion ဆိုတဲ့ Study Tour တခုမွာပါ၀င္ဖို႔ က်မကိုဖိတ္ ေခၚလာျပန္ပါတယ္။ က်မအပါအ၀င္အာရွ၊ဥေရာပ၊ ၾသစေတးလ်ွ၊ အာဖရိက၊ လက္တင္ အေမရိကနဲ႔ ကေနဒါကႏိုင္ငံတကာ စာေရးဆရာနဲ႔ ၈ေယာက္နဲ႔မွတ္တမ္းတင္ရုပ္ရွင္ရိုက္ကူးမယ့္သူ တစ္ေယာက္ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကပါတယ္။  အေမရိကန္ႏိုင္ငံအတြင္းကသဘာ၀ေဘးဒါဏ္အပါ အ၀င္စစ္ပြဲနဲ႔ အျခားေသာအရာမ်ားေၾကာင့္ ၿပိဳလဲဆံုးရံႈးမႈေတြ၊  ျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႔ႀကိဳးစားေနမႈေတြကို ေလ့လာၿပီး စာဖတ္သူေတြကို ျပန္လည္ေ၀မ်ွဖို႔ရည္ရြယ္တဲ့ ခရီးပါ။ ဒီေဆာင္းပါးေလးကေတာ့ က်မတို႔ရဲ႕ပထမဆံုး ခရီးစဥ္ျဖစ္တဲ့ Gettysburg ခရီးမွာေတြးခဲ့မိတာ ေလးကိုျပန္လည္ေ၀မ်ွထားတာပါ။)

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ၀န္းက်င္ကေသြးနီေရာင္လႊမ္းခဲ့တဲ့အဲဒီေျမျပင္ဟာ ဒီကေန႔မွာေတာ့ အ၀ါေရာင္ လႊမ္းေနခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္နိုင္ငံ ပင္ဆယ္ေဗးနီးယားျပည္နယ္ထဲက ဂက္တီစ္ဘာ့ဂ္ ( Gettysburg) ၿမိဳ႕ကေလး ဟာေႏြဦးေနေရာင္၀ါ၀ါရဲ႕ေအာက္မွာ၀င္းပေနၿပီး အ၀ါေရာင္ဒစ္ဖို ေတးလ္ပန္းကေလးေတြနဲ႕ အံုလိုက္က်င္းလိုက္ပြင့္တဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ေခါင္းေလာင္းပန္းေတြက ၿမိဳ႕ကေလးကိုပိုၿပီးေႏြးေထြးတယ္လို႔ ခံစားရ ေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့အ၀ါေရာင္လႊမ္းတဲ့၀န္းက်င္ေၾကာင့္သာ ေႏြးေထြးတဲ့အရသာကိုခံစားေနရေပမယ့္ ျပင္ပကတကယ့္ရာသီဥတုကေတာ့ ေအးစိမ့္ေနဆဲပါ။     ေအးျမတဲ့၀န္းက်င္မွာေႏြးေထြးမႈကိုႏွလံုးသားနဲ႕ခံစားရင္း က်မသြားခဲ့ရတဲ ့ ေနရာကေတာ့တိုက္ပြဲနယ္ေျမ 
( Battlefield) ပါတဲ့။ အေမရိကန္ရဲ႕သမိုင္းကိုတမ်ိဳးတဖံု လွည့္ေျပာင္းေစခဲ့တဲ့ေနရာျဖစ္ၿပီး အခုအခ်ိန္မွာ ေတာ့ႏွစ္စဥ္သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ ဧည့္သည္ေတြလာၾကည့္ေနရတဲ့ သမိုင္း၀င္ေဒသေပါ့။
         က်မတို႔ကို Battlefield ကိုလိုက္ပို႔တဲ့ ပီတာ ( Peter Carmichael) ကဂက္တီစ္ဘာ့ဂ္ ေကာလိပ္ရဲ႕ Civil War Study ပါေမာကၡလည္းျဖစ္ Civil war Institute ရဲ႕ ဒါရိုက္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူအိုဟိုင္းယိုးျပည္နယ္သားလို႔ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဂက္တီစဘာ့ဂ္အေၾကာင္း ေျပာျပဖို႔စိတ္ထက္သန္ပံုကေတာ့ အဲဒီၿမိဳ႕မွာေမြးတဲ့သူေတြထက္ေတာင္သာမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ျပည္ေထာင္စု တပ္ေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္တပ္သားေတြရင္ဆိုင္ေတြ႕ဖို႔စစ္ခ်ီလာပံုကို ၀န္းက်င္ျမင္ကြင္း နဲ႔ပါတြဲၿပီးမ်က္စိထဲ ျမင္လာေအာင္ေျပာနိုင္ပါတယ္။ အထင္ကရေနရာတစ္ခုေရာက္တိုင္း အဲဒီေနရာနဲ႔ ဆက္စပ္ခဲ့သူတစ္ ေယာက္ေယာက္ရဲ႕သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႕ အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္ပြဲကာလအတြင္းပါ၀င္တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့စစ္သား တစ္ေယာက္ရဲ႕ မိသားစုကိုေပးတဲ့ စာတစ္ေစာင္ကိုဖတ္ျပတယ္။ ဒီေတာ့က်မတို႔ဟာ စစ္ပြဲေၾကာင့္ေသြး အတိဖံုးလႊမ္းခဲ့တဲ့ေျမႀကီးေပၚတည့္တည့္မွာရပ္ၿပီး တိုက္ပြဲရဲ႕အနိဌာရံုေတြကိုျမင္ေယာင္ၾကားေယာင္လာရံု မက တိုက္ပြဲတြင္းကဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ဘ၀ကိုပါ ခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္။
(အခုအခ်ိန္မွာ က်မအတြက္ ဝတၱဳတို၊ အက္ေဆး၊ကဗ်ာစတဲ့ အႏုပညာပစၥည္းတခုခုဖန္တီးရတာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အလြန္ခက္ခဲေနပါတယ္။ က်မေရာက္ေနရတဲ့ေနရာကလည္းက်မ ကို စာေရးေစခ်င္လို႔ေခၚထားတဲ့ေနရာျဖစ္ေနေလေတာ့ စာေတြေရးျဖစ္မွျဖစ္မယ္လို႔လည္း ကိုယ့္ ဘာသာအားေပးေန ရတာအခါခါပါ။ တခါတေလ ေန႔စဥ္ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြထဲမွာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ စာတစ္တစ္ပုဒ္ျဖစ္မသြားေပမယ့္ တခုခုကိုဆက္စပ္ေတြးမိသြားၿပီး အႏုပညာဆန္ တယ္လို႔ခံစားမိသြားတဲ့ အေတြးေလးေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြႀကံဳရတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေလး ေတြကို အႏုပညာပစၥည္းတခုမျဖစ္ေတာင္ဖတ္လို႔ ေကာင္းတဲ့ အေတြးေလးတခု၊ အျဖစ္အပ်က္ ေလးတခုျဖစ္သြားလည္း အနည္းဆံုးေတာ့စာေရးျဖစ္တာပဲလို႔ ေတြးၿပီး စေရးၾကည့္တာပါ။ ေန႔တိုင္းေရးျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုယ့္ဘာသာေသခ်ာေနလို႔"ေန႔စဥ္မဟုတ္ေသာမွတ္တမ္း" လို႔နံမည္ေပးမိပါတယ္။)


ေႏြဦးရဲ႕ ေနေရာင္၀င္းပေသာ္လည္း ေအးစိမ့္ေနဆဲတရက္မွာ အလြန္အခံရခက္တဲ့ ေ၀ဒနာတစ္ခုကိုေစ်းႀကီးႀကီးေပးၿပီးခံစားဖို႔ က်မေဆးရံုေရာက္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ခါးဆစ္ရိုး ႏွစ္ခုၾကားမွာကူရွင္သဖြယ္ခံေပးထားတဲ့ အရြတ္ဖတ္ကေလးအျပင္ကို ကၽြံထြက္ေနတဲ့ အတြက္ ခါးနာတဲ့ေ၀ဒနာကို၂၀၀၈ခုႏွစ္ထဲကဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ခံစားေနရတာပါ။ အဲဒီခါးနာ ျပႆနာေၾကာင့္ ေဆးေသာက္တာ၊ Physical Therapy လုပ္တာ၊ ကၽြံထြက္ေနတဲ့ ခါးဆစ္ရိုးထဲကိုေဆးထိုးသြင္းတာ အပါအ၀င္နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ကုေနတာ က်မတို႔မိသားစု အေမရိကားစေရာက္တဲ့ ၂၀၀၉ ကတည္းကပါပဲ။ ခါးဆစ္ရိုးထဲေဆးထိုးသြင္းရလို႔ ခံစား ရတဲ့ေၾကာက္ရြံ ႔ခံခက္ဖြယ္ေ၀ဒနာအေၾကာင္းကို အခိုုက္အတန္ ့မ်ားကိုုျဖတ္သန္းျခင္း ဆိုၿပီးေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။
Labels: 2 comments | | edit post
အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ပခံုုးတြန္႔၍ဟမ္မီလ္တန္ကိုုေျပာေနခ်ိန္တြင္ ဂေရးဘားမန္းတိုု႔သားအဖ မီးဖိုုခန္း ထဲျပန္၀င္ လာသည္။ ဂေရးဘားမန္းက စကားစေျပာသည္။
             “ စက္ဘီးကိုုတြန္းၿပီးလွိမ့္ခ်ဖိုု႔ ေရာ္ဂ်ာကေျပာခဲ့တာပါ။“
           “ အဲဒါမင္းေျပာခဲ့တာ။“
          ေရာ္ဂ်ာကခ်က္ျခင္းတုုန္႔ျပန္သည္။ သူထိုုင္ေနရာကုုလားထိုုင္မွထလာၿပီးေရာ္ဂ်ာကဆက္ေျပာ၏။
         “ မင္းကအဲဒီလိုုလုုပ္ခ်င္တာေလ။ စက္ဘီးကိုုသစ္သီးၿခံထဲယူသြားၿပီး ဖ်က္ဆီးပစ္ရေအာင္လိုု႔ မင္းေျပာခဲ့တာေလ။“
          “ မင္းပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း“ မစၥတာဘားမန္းက ေရာ္ဂ်ာ့ကိုုလွမ္းေျပာသည္။
          “ သူ႔စကားဆံုုးရင္ မင္းဆက္ေျပာရမယ္ေကာင္ေလး။ ခုုေတာ့ ငါဆက္ေျပာမယ္။ မင္းတိုု႔တေတြ စက္ဘီးကိုုညဖက္ႀကီး တရြတ္တိုုက္ဆြဲသြားၾကတယ္ေလ။ အခုု မင္းတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ထဲက တေယာက္ ေယာက္.....“
          ဘားမန္းက ပထမကစ္ပ္ကိုုၾကည့္သည္။ ထိုု႔ေနာက္ေရာ္ဂ်ာ့ကိုုၾကည့္ၿပီးဆက္ေျပာသည္။
          “ စက္ဘီးဘယ္မွာလဲဆိုုတာမင္းတိုု႔သိပါတယ္။ မင္းတိုု႔သိတာကိုုစေျပာဖိုု႔ ငါအႀကံေပးခ်င္တယ္။“
          ဘားမန္းစကားဆံုုးေတာ့ ဟမ္မီလ္တန္က ၀င္ေျပာသည္။
          “ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ပံုုစံက နည္းလမ္းမက်ဘူးလိုု႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။“
          “ ဘာကြ..“
          ဘားမန္းကနဖူးေၾကာေတြေထာင္လာၿပီး ေဒါသတႀကီးျပန္ေျပာသည္။
          “ မင္း ကိုုယ့္အလုုပ္ကိုုယ္လုုပ္စမ္းပါ“
          ဟမ္မီလ္တန္ မတ္တတ္ထရပ္လိုုက္သည္။
          “ သြားၾကစိုု႔ေရာ္ဂ်ာ။ ကစ္ပ္.. မင္းေရာလိုုက္ခဲ့မလား၊ ေနခဲ့ဦးမလား။“
ဒီေန႔ဆိုုလ်ွင္ အီဗန္ ဟမ္မီလ္တန္ေဆးလိပ္မေသာက္ပဲေနတာႏွစ္ရက္ရွိျပီ။ ဒီႏွစ္ရက္အတြင္း သူေျပာမိသမ်ွ ႏွင့္ေတြးမိသမ်ွေတြကေတာ့ စီးကရက္နွင့္တနည္းမဟုုတ္တနည္းပတ္သက္ေနေလသည္။အခုုလည္းသူသည္ မီးဖိုုခန္းအတြင္းမွအလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ သူ႔လက္ေတြကိုုေမွာက္ခ်ည္လွန္ခ်ည္ျဖန္႔ၾကည့္လိုုက္၊လက္ဆစ္
ေတြကိုုတရံႈ႕ရံႈ႕နမ္းလိုုက္လုုပ္ေနသည္။
          “ အနံ႔ရေနေသးတယ္“ ဟုုသူကေရရြတ္မိေတာ့ သူ႔ဇနီး အန္(န္) ဟမ္မီလ္တန္ကလွမ္းေျပာသည္။
          “ ဟုုတ္တယ္။ ရွင္ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတုုန္းက ေခၽြးထြက္ရင္ေဆးလိပ္နံ႔ရသလိုုေပါ့။“
          “ ေဆးလိပ္မေသာက္ပဲေနတာ သံုုးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာေတာင္မွေဆးလိပ္နံ႔ကိုုရေနေသးတယ္။ ေရခ်ိဳးတာေတာင္အနံ႔ကမေပ်ာက္ဘူး“
         သူမကေျပာရင္းဆိုုရင္းသူ႔လက္ေမာင္းကိုုပုုတ္လိုုက္သည္။
         “ရွင္ဘယ္လိုုျဖစ္ေနလဲဆိုုတာက်မသိပါတယ္ေယာက်္ားရယ္။ရွင္ေတာ္ေတာ္စိတ္ခိုုင္တယ္ဆိုုရင္ေတာင္မွ ဒုုတိယေျမာက္ေန႔ဟာအခံရအခက္ဆံုုးပဲ။ တတိယေျမာက္ေန႔လည္း ဆိုုးေသးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီထက္ၾကာ ၾကာဆက္ေနႏိုုင္ရင္ေတာ့ ရွင္ေအာင္ျမင္ၿပီ။ ေဆးလိပ္ျဖတ္ဖိုု႔ ရွင္စိတ္အားထက္သန္ေနတာကိုုျမင္ရတာနဲ႔ တင္ က်မျဖင့္၀မ္းသာလွပါၿပီ။“
        “ အခုုေတာ့ ေရာ္ဂ်ာ့ကိုုေခၚေခ်ပါဦး။ ညစာစားၾကရေအာင္“
         ဟမ္မီလ္တန္အိမ္ေရွ႕တံခါးကိုုဖြင့္လိုုက္ေတာ့ အျပင္မွာေမွာင္ေနၿပီ။ ႏိုု၀င္ဘာလဆန္းပိုုင္းေရာက္ ေနၿပီမိုု႔ ေန႔တာတိုုၿပီးေအးေနၿပီ။ သူ႔အိမ္ေရွ႔လမ္းေပၚတြင္ သူမျမင္ဖူးေသာေကာင္ေလးတေယာက္ကိုု အမ်ိဳးအစားေကာင္းေကာင္းစက္ဘီးေလးတစင္းေပၚတြင္ ခြလ်ွက္ေတြ႕ရသည္။ေကာင္ေလးကပလက္ေဖာင္း ေပၚကိုုေျခေထာက္လ်ွက္ရပ္ေနသည္။
          “ မစၥတာ ဟမ္မီလ္တန္ပါလားခင္ဗ်ာ...“
          ေကာင္ေလးကေမးသည္။
         “ ဟုုတ္ပါတယ္။ ဘာကိစၥမ်ားပါလိမ့္။ ေရာ္ဂ်ာနဲ႔ေတြ႕ဖိုု႔လား“
         “ ေရာ္ဂ်ာက က်ေနာ့္အိမ္မွာ က်ေနာ့္အေမနဲ႔စကားေျပာေနပါတယ္။ အိမ္မွာဂေရးဘားမန္းဆိုုတဲ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ ကစ္ပ္တိုု႔လည္းရွိေနတယ္။ သူတိုု႔ က်ေနာ့ညီရဲ႕စက္ဘီးအေၾကာင္းေျပာေနၾကတာ။ အေသ အခ်ာေတာ့က်ေနာ္မသိဘူး။ က်ေနာ့အေမကဒီကိုုလာၿပီး အန္ကယ့္လ္ကိုုေခၚဖိုု႔လႊတ္လိုုက္တာပါ။ ေရာ္ဂ်ာ့ မိဘတေယာက္ေယာက္ကိုုေခၚခဲ့ပါတဲ့။“
          ေကာင္ေလးကစက္ဘီးလက္ကိုုင္ကိုုလွည့္ေနရင္းေျပာသည္။
          “ ေရာ္ဂ်ာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေနာ္။“
          “ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ က်ေနာ္လည္းဦးနဲ႔အတူလိုုက္ခဲ့မွာပါ။“
          သူကဖိနပ္စီးရန္အိမ္ထဲအိမ္ထဲျပန္၀င္ခဲ့သည္။
          အန္(န္) ကသူ႔ကိုုဆီးေမးသည္။
        “ ေရာ္ဂ်ာ့ကိုုေတြ႕လား“
          “ ေရာ္ဂ်ာ ျပသနာတခုုခုုျဖစ္ေနပံုုရတယ္။ အျပင္မွာေကာင္ေလးတေယာက္ေရာက္ေနတယ္။ ေကာင္ေလးက တိုု႔ႏွစ္ေယာက္ထဲက တေယာက္ေယာက္ကိုုသူနဲ႔လိုုက္ခဲ့ပါတဲ့။“
          “ ဟင္...ေရာ္ဂ်ာဘာျဖစ္လိုု႔မ်ားလဲ။
          “ အန္(န္)က ေအပရြန္ကိုုခၽြတ္ရင္းေမးသည္။
         “ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ၾကည့္ရတာကေလးအခ်င္းခ်င္းျငင္းခုုန္ေနၾကတာေနမွာပါ။ အဲဒီေကာင္ေလးရဲ႕ အေမက ကေလးေတြျပသနာကိုုရွင္းေပးေနတာထင္တယ္“
          “ က်မလိုုက္သြားရမလား“
          သူခနစဥ္းစားသည္။
         “ အင္း..မင္းလိုုက္သြားရင္ပိုုေကာင္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ္ပဲသြားလိုုက္ပါ့မယ္။ ငါတိုု႔ျပန္လာမွ ညေနစာစားၾကမယ္။ သိပ္ၾကာမယ္မထင္ပါဘူး။“
( လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၇ ႏွစ္ ၁၉၉၄ တုုန္းကေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့၀တၱဳေလးတပုုဒ္ပါ။ ငယ္ႏုုစဥ္ကလက္ရာေလးေပါ့။ ေလာေလာဆယ္အသစ္မတင္ျဖစ္ေသးခင္စပ္ၾကား အေဟာင္းေလးျပန္ဖတ္ၾကည့္ေပးၾကပါဦး။)

                                                                                                  ပန္းခ်ီသန္းေဌးေမာင္    

သူ ့ကိုုယ္သူဆရာဟုုေျပာသူက လက္ထဲရွိႀကိမ္လံုုးႏွင့္ၾကမ္းျပင္ကိုုရႊမ္းကနဲေနေအာင္ရုုိက္ခ်လိုုက္သည္။
          “ကဲ…ဘယ္လိုုလဲ…၊ဘာအေၾကာင္းနဲ ့ဒီေလာက္ၾကာေနရတာလဲ၊ ဆရာ့အမိန္႔ကိုုအာခံတဲ့သေဘာ လား၊ ဟုုတ္လား၊ ဆရာ့အမိန္႔ကိုုအာခံရင္ဘာျဖစ္သြားမယ္ဆိုုတာသိတယ္မဟုုတ္လား၊ လာစရာရွိတာလာ၊ ၀င္စရာရွိတာ၀င္ေလ …။“
        သက္ျပင္းကိုုႀကိတ္ခ်လိုုက္သည္။ က်မေညာင္းလွၿပီ။ သည္ေနရာမွာထိုုင္ေနရတာညေန၃နာရီေလာက္ ကတည္းကျဖစ္သည္။ ယခုုအျပင္မွာေမွာင္ေနၿပီ။ ပုုဆစ္တုုတ္အေနအထားႏွင့္၃နာရီခန္႔မလႈပ္မယွက္ထိုုင္ေန ရသူတဦး၏ ေညာင္းညာျခင္းကိုု မွန္းဆၾကည့္ရံုုုႏွင့္ကိုုယ္ခ်င္းစာႏုုိင္ၾကပါလိမ့္မည္။ ဘာလုုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ ဟုုအႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲမွေနာက္တစ္ႀကိမ္အျဖစ္ေတြးမိသည္။
          သည္အတိုုင္းဆိုု က်မေပါ့ေပါ့ဆဆေတြးခဲ့မိေသာမွားယြင္းမႈကေသခ်ာခဲ့ေလၿပီ။ လြန္ခဲ့သည့္ ၃နာရီ 
ေလာက္ကေပါ့။ အုုန္းပြဲ၊ငွက္ေပ်ာပြဲမ်ားအေပၚတင္၍့ထြန္းထားသည့္ အေမႊးတိုုင္၊ဖေယာင္းတိုုင္မ်ား စတင္ 
ေလာင္ၾကြမ္းသည့္အခ်ိန္တြင္ အမွားဟုုသတ္မွတ္ရမည္ျဖစ္ေသာအေျဖစကား စတင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

(က်မသူငယ္ခ်င္းစာေရးဆရာနီကိုုရဲဆံုုးတဲ့၂၀၀၉ေဆာင္းဦးတညမွာသူ႔ကိုုလြမ္းတတဲ့စိတ္နဲ႔ဒီစာစုုေလးေရးျဖစ္ ခဲ့ပါတယ္။ IDEAမဂၢဇင္းမွာပါခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ၂၀၁၁ရဲ႕ေဆာင္းတညမွာေတာ့ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူငယ္ခ်င္းကိုုရဲ ကိုုသတိရမိသြားတာေၾကာင့္ဟိုုတုုန္းကလက္ေရးနဲ႕ေရးထားတဲ့စာမူေလးကိုုျပန္ကူးၿပီး ဒီဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာ မွာအမွတ္တရသိမ္းထားလိုုက္ပါတယ္။)

                                                            ေမၿငိမ္း၊ နီကိုုရဲ၊ ခက္မာ


တိတ္ဆိတ္ေနေသာလမ္းက်ဥ္းကေလးထဲတြင္ က်မတေယာက္ထဲလမ္းေလ်ွာက္သူရွိသည္။ လမ္းထဲရွိအိမ္မ်ား
ေရွ  ့ရွိပန္းၿခံကေလးမ်ား၊ပန္းအိုုးကေလးမ်ားထဲတြင္ေႏြတုုန္းကေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ပြင့္ထားေသာပန္းပင္မ်ားမွ
လက္က်န္ပန္းေတြသာရွိေတာ့သည္။ သစ္ပင္တခ်ိဳ႕ကသူတိုု႔ကိုုယ္သူတိုု႔ေရႊ၀ါေရာင္အသြင္ေျပာင္းေစခဲ့ၿပီးတ ခ်ိဳ႕တ၀က္ကရဲရဲနီေစြးေနၿပီမိုု႔ ပတၱျမားကိုုေရႊကြပ္ထားသလိုုပင္။ မွင္တက္မိရေလာက္ေအာင္လွသည့္ေဆာင္း
ဦး၏ေနျခည္၀င္းပသည့္ေန႔မ်ားကိုု ေဒသခံအေမရိကန္ေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးတင္စားသံုုးႏႈန္းတတ္ၾကသည္။ က်မ ကေတာ့သစ္ရြက္မ်ားႏွင့္ေရာင္ျပန္ဟပ္ၿပီး ေရႊ၀ါေရာင္၊ပတၱျမားေရာင္ေနျခည္ေတြပ်ံ႕က်ဲက်ေနေသာလမ္းေပၚ မွာတိတ္ဆိတ္ေၾကကြဲစြာ တေယာက္ထဲေလ်ွာက္ေနမိသည္။
          ေဆာင္းဦးေလကေလးတခ်က္ေ၀ွ႔လိုုက္ေတာ့ ေျမႀကီးေပၚေၾကြက်ၿပီးသားသစ္ရြက္ေျခာက္ေတြက ေလ စုုန္ရာဖက္မွာရွိေနေသာ က်မေနာက္ေက်ာရွိရာေျပးလိုုက္လာၾကသည္။ ႏိုုင္လြန္ကတၱရာလမ္းႏွင့္သစ္ရြက္
ေျခာက္ထိသံက လူတေယာက္ေနာက္ဖက္မွအေမာတေကာေျပးလိုုက္လာသလိုုပင္။
          “ကိုုရဲလား...“
          က်မကတေယာက္ထဲခပ္တိုုးတိုုးေရရြတ္မိသည္။ မျဖစ္ႏိုုင္မွန္းသိသိခ်ည္းႏွင့္ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုုင္မွန္း လည္းသိေပမယ့္ ေျခစံုုရပ္ၿပီးေနာက္ဖက္ကိုုလွည့္ၾကည့္မိသည္။ ညိဳ၀ါေရာင္သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြက က်မကိုုမီ လာၿပီး ေျခေထာက္ကိုုထိနမ္းႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ က်မကိုုယ္က်မ,မသိပဲ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုုင္ခဲ့တာေတြရွိေပ
မယ့္ တခါတေလက်ေတာ့လည္း သိသိခ်ည္းႏွင့္ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ခံစားၿပီးရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျပဳမူေနထိုုင္ပစ္
လိုုက္ခ်င္သည္။သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကိုုငံုု႔ၾကည့္ၿပီးမ်က္ရည္ကရစ္၀ဲလာကာမ်က္ရည္ရစ္၀ိုုင္းလ်ွက္ကပင္အသံ
ထြက္ေအာင္ရယ္မိျပန္သည္။
          မေန႔ညကတည္းက က်မအဲသည္လိုုေတြျဖစ္ေနခဲ့တာ။ လူတေယာက္အေၾကာင္းတသီတတန္းႀကီးစဥ္း
စားၿပီး မ်က္ရည္ေ၀့၀ိုုင္းလ်ွက္က အသံထြက္ေအာင္ရယ္မိတာ ဒီတခါပဲရွိလိမ့္မည္ထင္သည္။
                                                   သရုုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ သန္းေဌးေမာင္

ဒီေန႔ ေန႔လည္၂နာရီေလာက္မွာေရာက္လာေသာအီးေမးတစ္ေစာင္ေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာၿပံဳးရမလိုုမဲ့ရမလိုုျဖစ္
သြားခဲ့ရသည္။ သားတိုု႔ေက်ာင္းမွအီးေမးလ္ျဖစ္သည္။“Grade 4ႏွင့္Grade 5 မွေက်ာင္းသား၃ဦး၏ေခါင္း တြင္သန္းဥတခ်ိဳ႕ေတြ႕ရွိပါသည္။ သင့္ကေလးအိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း ကေလးေခါင္းကိုုစစ္
ေဆးပါ။ကေလးေခါင္းကို တစ္ပါတ္လ်ွင္အနည္းဆံုးႏွစ္ႀကိမ္စစ္ေဆးပါ။ အကယ္၍သင့္ကေလး
ေခါင္းတြင္ သန္း(သိုု့)သန္းဥေတြ႕ရွိပါက ေက်ာင္းသိုု႔ခ်က္ျခင္းအေၾကာင္းၾကားပါ။ သန္းရွိသူကိုအ ျမန္ဆံုုးရွာေဖြေဖာ္ထုုတ္၍သန္းမ်ားကိုအျမစ္ျပတ္ႏွိမ္နင္းရန္မွာအလြန္အေရးၾကီးပါသည္။”ဟုု
ေရးထားသည္။သားႏွစ္ေယာက္ေက်ာင္းမွျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာသားတိုု႔အားအီးေမးလ္ကိုုျပေတာ့ျမန္မာျပည္မွေရာက္လာတာတစ္ႏွစ္ေက်ာ္ရံုုသာရွိေသးေသာသားႏွစ္ေယာက္ကလည္းကၽြန္မလိုုပင္ၿပံဳးၾကသည္။“သူတိုု႔ ဆီမွာလူ႔ေခါင္းထဲသန္းေတြ ့တာကငါတိုု ့ဆီမွာရြာထဲက်ား၀င္တဲ့အတိုုင္းပဲ“ ဟုုကၽြန္မက ေရရြတ္မိေသးသည္။
Labels: 2 comments | | edit post