1. 2.
Showing posts with label Poem. Show all posts
Showing posts with label Poem. Show all posts
အနာ

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္
ဘ၀ကိုအညည္းေငြ႕ဆံုးကာလမွာ
ဘ၀အတြက္
အားတက္ဖြယ္အေကာင္းဆံုးသတင္းကိုၾကားရတယ္။


Labels: 3 comments | | edit post

ဘာလို႔မ်ား
အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို
ေခါင္းထဲကထုတ္မရျဖစ္ေနရတာလဲ။

ေနာင္တရတာလည္းမဟုတ္
အလြမ္းေတြစြန္းေနတာေတာ့ေသခ်ာ
ေဒါသသင့္တာလည္းအမွန္
မခ်ိတင္ကဲ..၊ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ
ငါေတာ္ေတာ္မုန္းဖို႔ေကာင္းတာပဲ
ဒါေပမယ့္ လုပ္ခဲ့တာေတြမွန္တယ္
အဲဒီေကာက္ႏႈတ္ခ်က္အားလံုးပါတယ္။
Labels: 1 comments | | edit post
                                                        photo by Wathan
 
ေသာၾကာတစ္ရက္ အျပင္မထြက္ပဲ
စေနညေနဖက္ ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္ေတာ့
လမ္းထိပ္က ခ်ယ္ရီပင္ၾကီး ပင္လုံးကြၽတ္ပြင့္ေနပုံက
မ်က္လွည့္ျပသလို ျဗဳန္းကနဲ။
 
အဲဒီညေနမွာပဲ
အရြက္မျမင္ရေအာင္ပြင့္တဲ့
အမည္မသိ အျဖဴေရာင္ပန္းေတြရဲ့
အံ့မခန္းစုံညီမႈကို ေငးေမာခဲ့။
 
တနလ္ာမနက္ထင္ပါရဲ့
ငါေလွ်ာက္ခဲ့တာ ဒီလမ္းမွဟုတ္ရဲ့လား
အပြင့္မဲ့ပန္းမ်ားနဲ႕သစ္ပင္က
မွင္တက္ေဝဝါးေစျပန္တယ္။
 
ငါတို႕ေရာ...
ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ျဗဳန္းကနဲ ပြင့္ခဲ့ၾကျပီးျပီလဲ
ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ဝုန္းကနဲေၾကြခဲ့ၾကျပီးျပီလဲ
ေနာက္ထပ္ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္.....
ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ထပ္ဖူးၾကဦးမွာလဲ။
Labels: 0 comments | | edit post
 
                                                           Illustrated by Than Htay Maung

မ ။      ညဥ့္နက္သန္းေကာင္ႀကီးမွာ
          လေရာင္ေတြရုုတ္တရက္လင္းျဖာလာတယ္ထင္လိုုက္မိတာ
          တကယ္က… ရွင္က်မကိုု နမ္းလိုုက္တာပဲ။


က်ား ။  ဟုုတ္တယ္။
          တခါေလမွာ
          အနမ္းတပြင့္ မင္းမ်က္ႏွာေပၚေၾကြက်လာျခင္းဟာ
          မင္းကမ ၻာမွာ လမင္းတစင္း၀င္းပသြားသလို
          ေအးျမတဲ့အလင္းအင္အားနဲ ့ ခရီးသြားႏိုုင္တယ္။

မ။      ေအးျမတဲ့အလင္းနဲ ့ခရီးသြားရျခင္းက
         ပင္ပန္းမႈေတြကိုု ေလ်ာ့က်ျပီး ခရီးတြင္ေစတဲ့အတြက္
         အဲ့ဒီခရီးစဥ္မွာ က်မတစ္ေယာက္ထဲ မျဖစ္သင့္ဘူး။

က်ား။  အလင္းေရာင္ဆိုုတာမ်ိဳးက
         တစ္ေယာက္ထဲ
         စုုပ္ယူသံုုးစြဲလိုု ့ကုုန္သြားနိုုင္တာမဟုုတ္ေတာ့
         မင္းလိုုအပ္သေလာက္အေဖာ္ေတြနဲ ့ခရီးဆက္ပါေလ။
         ငါကေတာ့ မင္းရဲ ့အပါးမွာ၊ ဖ၀ါးေျခရာထပ္ရွိပါ့မယ္။

မ။      က်မတိုု ့တေတြ.. စိတ္တူသူျခင္းစုုေ၀းျပီး
         လက္ေတြကိုုၿမဲၿမဲတြဲလိုု ့
         ခ်စ္ေမတၱာလေရာင္ထဲမွာ ခရီးသြားၾကမယ္။
         ညည္းညဴသံ တစ္စံုုတရာၾကားရတဲ့ဆီ ဦးတည္ၿပီးသြားၾကမယ္။
         ညည္းညဴသံဆိုုတာမ်ိဳးက
         လိုုအပ္ခ်က္ရွိသူေတြဆီကသာ ၾကားရတတ္တယ္ေလ။

က်ား။  လိုုအပ္ခ်က္ရွိသူေတြရွိရာ ေရာက္ၿပီဆိုုရင္ေတာ့
         ငါတို႔ရဲ ့ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ ့
         ညည္းညဴေနသူေတြရဲ့နဖူးကို ထိနမ္းလို႔
         လေရာင္ျဖန္းတဲ့ ေအးခ်မ္းမႈမ်ိဴး သူတို႔ကိုခံစားရေစမယ္။

မ။      က်မတိုု ့့ရဲ ့အၿပံဳးေတြ၊ စကားလံုုးေတြကသာ
         သူတို႔ေ၀ဒနာေတြကိုု ေျပေလ်ာ့ေစမယ္ဆိုုရင္
         မိုးေသာက္မွ ေန၀င္သည့္တိုင္ ၿပံဳးလို႔
         သူတို႔ကို စိတ္ႏွလံုးရႊင္လန္းေစမယ္။

က်ား။   ငါတို႔ရဲ့့လက္ေတြကိုု သူတို႔လက္ေတြနဲ႔ ေပါင္းယွက္ထားလို႔
          အင္အားေတြ ကူးယူဆပြားၿပီး
          သူတို႔ေရွ႔ဆက္ရမယ့္ခရီးမွာ၊ ယာဥ္ရထားပမာ အသံုး၀င္ေစမယ္။

မ။      က်မတို႔ဆီမွာ ရွိတဲ့ အစားအစာတ၀က္ဟာ
         သူတို႔အတြက္ ရိကၡာျဖစ္ေစရမွာေပါ့၊
         တဦးကို တဦး ကိုုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔
         အစာအိမ္ရဲ့တ၀က္ကိုျဖည့္ၾကမယ္။

က်ား။  ေမတၱာတရားတို႔နဲ႔အတူ
         ေကာက္ႏွံစပါးတခ်ိဳ ့ကိုလည္း သယ္ေဆာင္သြားစို႔ရဲ။့
         သူတို႔ညႊန္ျပတဲ့ေနရာမွာ ေရတြင္းတူး
         သူတို႔ရဲ့့စူး၊ ေဆာက္၊ ေဂၚျပားနဲ ့ မ်ိဳးေစ့မ်ား ေပါင္းဆံုတဲ့အခါ
         သူတို႔အနာဂါတ္ဟာ ပိုျပည့္စံုုလာလိမ့္မယ္။

မ။     ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအရင္းခံျခင္းဟာ
        အရာအားလံုးရဲ့ အစပါပဲ။
        ကိုုယ္ခ်င္းစာစိတ္ကေလး နည္းနည္းစြက္မွ
        အသက္ရွင္ရျခင္းက အဓိပၸါယ္ရွိေတာ့မေပါ့။

က်ား။  ေအးျမမႈအင္အားေတြျဖာက်လာေစမယ့္ အနမ္းလတစ္စင္းကိုု
         တကယ့္လမင္းအစစ္နဲ႔ ထိပ္တိုုက္ေတြ႔ခိုင္းလိုုက္ေတာ့မယ္။
         လေရာင္ေအာက္မွာခရီးထြက္ၿပီး
         လိုအပ္ခ်က္ရွိသူေတြဆီ ဦးတည္သြားဖို႔အတြက္
         အ၀င္းပဆံုးလေရာင္ မျဖန္းခင္ေလးမွာ
         အနမ္းတစ္ပြင့္ ေပးပါရေစဦးကြယ္။
(ဇူလိုင္ ၂၂၊ ၂၀၁၀)
Labels: 1 comments | | edit post
                                                           အရာင္ရွာသူ
 
photo by Than Htay Maung

အံၾကိတ္အာခံေနမိတာက
ရက္စက္ေသာအေအးဒဏ္
ညိႈ႕ငင္ဖမ္းစားျခင္းခံေနရတာက
ကေဝဆန္ေသာႏွင္း။

ရင္သပ္႐ႈေမာဖြယ္အျဖဴထဲ
အဝါေလးဖ်တ္ကနဲခုန္အဆင္း
လွပ္ကနဲခံစားမႈနဲ႕ဖမ္းယူ
စိတ္လႈပ္ရွားသူတစ္ေယာက္ရဲ့အေတြး
အေရာင္ေႏြးေႏြးေတြဆီသြား
ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာစားသုံးရန္။

သမုဒၵရာျပာျပာရဲ့တစ္ဖက္
အဝါသက္သက္ထဲမွာေပ်ာ္ဝင္ရစဥ္
ေကာင္းကင္ေပၚကေဝ့ဝဲက်လာတဲ့
ေအးျမမႈေတြထဲတိုးေဝွ႔
ေပ်ာ္ေမြ႕ရင္ခုန္စြာ
(အဲဒီတုန္းကေတာ့) ကိုယ္ကအျဖဴရွာသူ။

အျဖဴနဲ႕အဝါ
ေနေပ်ာ္ရာပေဟဠိ
ပုထုဇဥ္ပီပီ ညိွယူရမယ္ဆိုေတာ့လဲ
အသည္းႏွလုံးရွိရာမွာပဲေပ်ာ္မွာေပါ့။

ကိုယ့္ႏွလုံးသားဟာ
အျဖဴအဝါ  ကြဲျပားေနေပမယ္႕
ေႏွာင္ဖြဲ႕ေသာႀကိဳးမ်ားက ရွင္ကြဲခြဲ
ဦးတည္ရာေတြလြဲေခ်ာ္
နတ္ေဒဝတာမ်ားေသာ္မွ
အဲဒီလိုဘျပည့္ပါ့မလား။

ပစၥကၡမွာေတာ့
အသည္းႏွလုံးျပဳတ္က်ေပ်ာက္ဆုံးေနသူတစ္ေယာက္
အျဖဴထဲမွာေလ်ွာက္
အဝါေနာက္လိုက္ေနရင္း
ကိုယ္ေရာင္လင္းေသာ နတ္မင္းတစ္ပါးပါးနဲ႕
ခရီးသြားလမ္းၾကဳံေတြ႕
ကိုယ္စီေပ်ာ္ေမြ႕ေသာအေရာင္ေတြအေၾကာင္း
ႏွစ္ေထာင္းအားရစကားဖလွယ္ႏိုင္မယ္႕အခြင့္အေရး
ေတြးျပီးရင္းေတြးေနရဲ့။

   February 14, 2010
    Labels: 0 comments | | edit post


    ခက္မာ
    (ပန္းခ်ီ - သန္းေဌးေမာင္)
    ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၇၊ ၂၀၁၀


    ေမြးေန႕ေက်ာ္စတရက္
    အသက္ေလးဆယ္အရြယ္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႕
    အြန္လိုင္းေပၚမွာခ်က္(chat) ျဖစ္ေတာ့
    "ငါတို႕ရဲ့ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘဝေတြက
    ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရတာဟ" တဲ့
    သူငယ္ခ်င္းမက ျဗဳန္းစားၾကီးေျပာတယ္။

    ဒါဆို ဆယ္ေက်ာ္သက္လြန္ဘဝေတြကေရာ ဆိုေတာ့
    "အဟက္- အဟက္-အဟက္"
    ျမန္မာအသံထြက္ကို အဂၤလိပ္လို ႐ိုက္ျပျပီးမွ
    ေပ်ာက္ဆုံးေနရဆဲပါပဲဟာ
    ဒါေပမဲ့- လုပ္စရာလဲနည္းနည္းေတာ့ ရွိပါတယ္တဲ့။

    မ်က္ေတာင္ကို မာစာကရာနဲ႕ေကာ့
    မိတ္ကပ္ပါးပါး လိမ္း၊ ႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲဆိုး
    သားေရစစ္နဲ႕အတူဆုံးလက္ေပြ႔အိတ္ကိုလြယ္
    ခုံမျမင့္တျမင့္ဖိနပ္နဲ႕ေရွာ့ပင္းေမာတစ္ခုခုထဲပတ္ရင္း
    ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ဆုံတဲ့အခါ
    မ်က္လံုးတခ်က္စင္း ၾကည့္လိုက္ရုံနဲ႕
    (သူတို႔ရဲ့) လက္ငင္းအေျခအေနကို အကဲခပ္ႏိုင္ေအာင္
    ေလ့က်င့္ရတာကေတာ့ သိပ္မလြယ္။

    သူ႕ေလာက္ေတာ့ ငါ မဝေသးဘူးထင္ပါရဲ့
    ငါ့ထက္ သူက ပိုေခ်ာင္လည္ပုံရတာေတာ့အမွန္ပဲ
    သူ႕လည္တိုင္က ပုလဲ အေရာင္လဲမညီပါလား
    ဘယ္သူမွခန္႕အပ္မထားတဲ့
    ရာျဖတ္တာဝန္ကိုထမ္းေဆာင္ရတာက အလုပ္တခု။

    ကားေပၚကအဆင္း
    ရပ္ကြက္ခ်င္းကပ္ရက္က အသိနဲ႕တိုးျပန္ေတာ့
    ဒီေန႕- အဲဒီဖက္ မီးလာရက္ ေနာ္
    အမေလး … မေအာ္ပါနဲ႔ မယ္မင္းၾကီးမရယ္
    မီးလာခ်ိန္ကို ေျခာက္နာရီေက်ာ္သြားလို႕
    အခု မီးပ်က္ရမဲ့အခ်ိန္ ျပန္ေရာက္သြားျပီဟဲ့ … တဲ့
    လ်ပ္စစ္မီးကိုစာဖြဲ႕ရတဲ့ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာလည္း
    ေမတၱာပို႔ တပုဒ္ေလာက္ေတာ့ ရြတ္ျဖစ္တာပဲေလ။

    ညေန ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ဆိုရင္ေတာ့
    ဧည့္ခန္းက တယ္လီဖုန္းစင္ဆီ အေရာက္သြားရသတဲ့
    အိမ္မက္အတြက္က ဟိုဖက္ဒိုင္ …
    နမိတ္ေကာက္လို႔ရတာက အလယ္ဒိုင္ …
    ဘုန္းၾကီးဂဏန္းက ဒီဖက္ဒိုင္ …
    အိမ္ေရွ႕အုန္းပင္ေပၚကို အမဲေရာင္ငွက္ လာနားတဲ့အတြက္က …

    ဟာ- လိုင္းက်သြားျပန္ျပီ …
    သူ႕ဒိုင္ေတြနံမည္ေတာင္ မစုံေသး
    ဂ်ီေမးစာရင္းက မီးေလး နီလိုက္ စိမ္းလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္

    ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ျပန္လင္းလာ
    မနက္ဖန္ခါ လကုန္ရက္
    FEC နဲ႕လစာထြက္တဲ့စက္ရုံေတြဆီသြား
    ျမန္မာေငြသားနဲ႕လဲရတာ အကိုက္သားဟ
    အိုး …  စာသားေတာင္ မဆုံးေသး
    မီးကေလးမွိတ္သြားျပန္ျပီ။

    က်မက ျမန္မာျပည္ထဲကသူငယ္ခ်င္းနဲ႔
    ဂ်ီေမးထဲခ်က္ၾကတာဆိုေတာ့
    မီးေလးကလဲ နီလိုက္ စိမ္းလိုက္ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ၾကားထဲ
    သူလဲမကၽြမ္းက်င္တဲ့ အဂၤလိပ္စာကို
    ဘာသာျပန္စဥ္းစားရတဲ့ က်မကလဲ မေတာက္တေခါက္ဆိုေတာ့
    သူဆိုလိုခ်င္တာေတြ လြဲခ်င္ လြဲမွာပဲ။

    ဒါေပမဲ့ …
    ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘဝ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရတာ …
    ေပ်ာက္ဆုံးေနဆဲ …
    အိမ္မက္ …
    ဘုန္းၾကီး …
    အံုးပင္ေပၚကအမဲေရာင္ငွက္ …
    အစိမ္းေရာင္အရြက္နဲ႔ ျမန္မာေငြသား …
    အဲဒီစကားလုံးေတြကိုေတာ့
    ဘာသာျပန္မမွားဘူး ထင္တာပါပဲ။                   ။

    (Feb 24, 2010)
     
    Labels: 0 comments | | edit post
     
    (ပန္းခ်ီ - သန္းေဌးေမာင္)

    ဘယ္လိုထင္ဟပ္ျပရမလဲ
    တုတ္တုတ္မလႈပ္တဲ့ခႏၶာကိုယ္ထဲ
    မုန္တိုင္းလဲ မစဲႏိုင္ေသးတာ။

    မ်က္စိတစ္ခ်က္မွိတ္လိုက္စဥ္
    ခရီးႏွင္ေနေသာစိတ္က မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ
    ျဂိဳဟ္ကဘာ ေနရာအႏွံ႕
    ျပန္႕က်ဲေနေသာေမ်ွာ္လင့္ျခင္းေတြကိုလိုက္ေကာက္
    ေက်နပ္လိုမႈ ျခင္းအေပါက္ထဲစုထည့္
    ခ်ိနဲ႕နဲ႕ခိုလႈံရာဆီျပန္ေရာက္ကာမွ
    ဗလာမ်ားစြာကိုသာ သယ္ေဆာင္လာခဲ့မွန္းသိတယ္။

    တစ္ခုခုဆိုတာကလြဲၿပီး
    ဘာမွန္းလဲမသိေသာရမၼက္္နဲ
    ခရီးဆက္ရမွ ေနေပ်ာ္မွာ
     သြားေလရာ ျမင္ေလရာ
    ဆာေလာင္ေသာအာ႐ုံနဲ ့႐ွာေဖြ
    ထိုက္တန္ေသာ ေနထိုင္႐ွင္သန္ျခင္းတစ္ခုခု
    မစြန္ ့လႊတ္ခ်င္ဖြယ္ တြယ္မက္မႈ တစ္ခုခု
     ျငင္းဆိုမရေသာတန္ဖိုး တစ္ခုခု။    

     ဒီတစ္ညလည္း ...
    အိပ္ခန္းထဲကသက္ျပငး္နဲ
    အိမ္အျပင္ကႏွင္း
    တိတ္တခိုးခ်ဥ္းကပ္ဆက္သြယ္
    ေက်နပ္ဖြယ္ မိနစ္တခ်ိဳ  ့ဖန္တီးလို
    လက္က်န္ခရီးကိုဆက္ႏိုင္ရန္
     ၿငိမ္္ဆိတ္ျပင္းထန္စြာ
    ေဝဖန္ေဆြးေႏြးၾကလိမ္ ့ဦးမည္  



    ခက္မာ

    ဂ်န္နဝါရီ ၁၂ ၊၂ဝ၁ဝ
    Labels: 0 comments | | edit post

      

    ( Printed in " 98 Love Poems" in 1998)
    Illustrated by Than Htay Maung
    Labels: 0 comments | | edit post
     Illustrated by Than Htay Maung

     ဒီလိုေျပာမယ္ဆိုရင္
    နားလည္ႏိုင္ၾကပါ့မလား
    ‘ငါက လြမ္းတတ္သူ’

    ငယ္သူတို႔ရဲ႕ နာရီမ်ား
    ေသြးထြက္သံယို စတင္ျခင္းမ်ား
    ေမွာင္မိုက္ေသာ ေန႔ႏွင့္ညမ်ား
    ရင္ကြဲလုလု ဟစ္ေၾကြးသံမ်ား
    ခိုလႈံခြင့္မရခဲ့ေသာ လေရာင္မ်ား
    အျဖဴေရာင္ အိပ္မက္မ်ား
    အနီေရာင္ မ်က္ရည္မ်ား
    အားလံုးဟာ
    လြမ္းတတ္မယ္ဆိုရင္
    ေၾကေၾကကြဲကြဲ လြမ္းေလာက္ရဲ႕။

    အလြမ္းဟ ာ ငါ့ေဝဒနာ
    အလြမ္းဟာ ငါ့အားမာန္
    အလြမ္းဟာ ငါ့ရ ဲ႕
    ၿမံဳေနတဲ့
    တစစ္စစ္ကိုက္ခဲနာေနတဲ့
    အခံရခက္စြာနဲ႔ပဲ မကုစားႏိုင္တဲ့
    ႏွလံုးသားရဲ႕ ျပည္တည္နာ
    ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ဝဋ္နာကံနာ

    အဲဒီအလြမ္းကိုခံစားႏုိင္တာတခုနဲ႔ပဲ
    ငါက ဂုဏ္ယူေနရတာ
    ခံစားတတ္သူ
    နာက်ည္းတတ္သူေလ
    ငါ့ရဲ႕ ရွင္သန္ျခင္းထဲမွာ။

    ◄ ခက္မာ ►
    Labels: 0 comments | | edit post

    ၿပီးခဲ့တဲ႔တစ္ပါတ္မွာ
    ဖရီဒါခါလိုရဲ႕ပနး္ခ်ီကားေတြၾကည္႕တယ္။
    မေန ့ညက
    ေဆလ္ဗီယာပေလာ႔သ္ ကဗ်ာေတြကို တတိယအႀကိမ္ျပန္ဖတ္တယ္။

    ခႏၵာအႏွ႔ံ ျမားစိုက္ဝင္ေနတဲ႕့
    ေသြးစိမး္႐ွင္႐ွင္နဲ ့သမင္မကေလးဟာ
    ဖရီဒါအျဖစ္
    ပနး္ခ်ီကားထဲမွာ ေနရာယူထားတယ္။

    "ဘယ္သူနဲ ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ မထိုက္တန္ပါဘူး
    ကြၽန္မက သိပ္စင္ၾကယ္လြနး္တယ္"
    ပုဂၢလိကနာက်င္မႈေတြ
    ေဆလ္ဗီယာကို အဲ ့ဒီလိုပြင့္အံက်ေစတယ္။

    လြန္လြန္ကဲကဲေဝဒနာေတြက သူတို႕ကို
    အႏုပညာေကာငး္ကင္မွာ
    ေတာက္ပလငး္လက္တဲ႔ၾကယ္စင္ေတြျဖစ္ေစခဲ ့တယ္။

    ကဲ..က်မကုိယ္က်မ  ဖြင့္ဟၾကည့္ရေအာင္
    ခံစားတတ္တာေလးတစ္ခုကလြဲရင္
    မယ္မယ္ရရ ဘာမွမ႐ွိသူ က်မ
    တစ္ခါတေလမွာ
    ကိုယ္ ့့ကိုယ္ကို ႐ွာမရတာမ်ဳိးက႐ွိေသး။
    ဒါတင္မက
    ဘဝအဓိပၸါယ္ပါေပ်ာက္ဆံုးသြားရတဲ ့အခ်ိန္ေတြကလညး္
    နညး္နည္းေတာ႕ႏွိပ္စက္တယ္။

    အဲဒီေတာ့လညး္
    ကေယာင္ေျခာက္ျခားစကၠန္႔ ေတြကိုနားခ်
    သမ႐ုိးက်ျဖတ္သနး္မႈေသတၱာထဲေခါက္ထည္႕သိမး္ဆညး္
    ေနာက္တစ္ခါမျပိဳလဲခင္အထိေတာ႕
    လူေတာထဲရင္ေကာ႕ေလွ်ာက္
    ညေရာက္မွၾကိတ္ငို
    ဘဝဆိုတာဒီလိုပါပဲဆိုျပီး
    ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ႏွစ္သိမ္႔မႈတစ္ၾကိမ္တိုးျပန္တယ္္။

    ေတာက္ပေသာၾကယ္တစ္စငး္ျဖစ္ဖို႕ရာ
    ေဝဒနာမ်ားစြာနဲ႕ေလာင္ႂကြမး္ရမယ္တဲ့လား
    ဒါဆိုက်မ
    ေနာက္နားကပဲေနပါရေစ။


    ေပထက္အကၡရာေပၚကဘဝအစား
    ေဝဒနာမ်ားကိုပဲေျပေလ်ာ႕ေစခ်င္ပါတယ္။

    ေလျပည္ေရာေနျခည္ပါဝင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့အိမ္ေတြထဲ
    က်မလည္းအပါအဝင္
    လူတိုင္းကိုေနေစခ်င္ပါတယ္။

    မိုးသံေလသံၾကားတိုင္း
    က်န္ရစ္သူျဖစ္ေစခဲ့တဲ့လိႈင္းတပိုးေတြကိုသတိရ
    ငိုေႂကြးတက္ေခါက္မိျခင္းမ်ားမွ
    လြတ္ေျမာက္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

    အသီးအရြက္ဗိုက္တာမင္ေတြကို
    ဘဏၰာေရးအလိုအရ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ထားရတဲ့ဘဝမ်ား
    သားငါးညီွနံ႕နဲ႔ ခ်ိဳခ်ိဳခ်ဥ္ခ်ဥ္
    ဖိတ္ေခၚခြင္႔ရေစခ်င္ပါတယ္။

    စားပြဲၾကိဳစားပြဲၾကား
    အမိႈက္ပံုၾကိဳအမိႈက္ပံုၾကား
    ေတာင္ၾကိဳေတာင္ၾကား
    တိုက္ၾကိဳတိုက္ၾကား
    ေျပးလႊားေနတဲ့ကေလးတို႕ပါးစပ္ဖ်ားမွာ
    အနာဂါတ္ေမႇ်ာ္
    အနာဂါတ္ေပ်ာ္ေတးသြားေတြနဲ႔သာ
    ဖုံးလႊမ္းေဝဆာေစခ်င္ပါတယ္။

    အကယ္၍  လူတိုင္းဟာ
    တစ္စံုတရာနဲ႔ ေလာင္ျမိဳက္ျပီး
    အဲဒီေလာင္ျမိဳက္မႈရဲ့အလင္းနဲ႕
    ၾကယ္တစ္စင္းစီျဖစ္ရမယ္္ဆိုရင္.....

    ထြန္းလင္းမႈမ်ားအတြက္ေလာင္စာ
    ေဝဒနာေတြကိုအတတ္ႏိုင္ဆုံးေလွ်ာ့ခ်
    က်မ
    အမွိန္ပ်ဆုံးၾကယ္သာျဖစ္ပါရေစ။

    ◄ ခက္မာ ►
    December 23rd. 2009
    Labels: 0 comments | | edit post

    အစထဲကေတာ့ခပ္႐ႈပ္ရႈပ္ပါပဲ
    ဒါေပမဲ့  အ႐ႈပ္အေထြးကလည္းသူ႕ဘာသာ
    ကိုယ္ကလည္းကိုယ္႕ေနရာနဲ႔ကိုယ္ ေနခဲ့တယ္။

    ရွင္းခ်င္ပါတယ္ရယ္လို႕
    အ႐ႈပ္အေထြးပံုထဲက ကိုယ္ယို႕ထကာမွ
    ဦးေႏွာက္မွာ၊ ႏွလုံးသားမွာ
    အၾကားမွာ၊ အျမင္မွာ
    အာရုံမွာ၊ စိတ္ကူးမွာ
    အရာမ်ားစြာေစးကပ္တြယ္ျငိ
    မသိျခင္းမ်ားနဲ႕အတူလုံးေထြးလို႕။

    ေရွ႕ဆက္သြားရမလား
    မူလေနရာကိုျပန္လွည့္ရမလား။
    တကယ္တန္းက
    ျငိေနသမ်ႇဖယ္ရွင္းေပးမယ္႕တစ္စံုတရာကိုေမႇ်ာ္ရင္း 
    ေမႇ်ာ္ေနရတာကို အရသာေတြ႕ရင္း...
    အရသာကို အဓိပၸါယ္ေဖာ္ရင္း...
    အဓိပၸါယ္ဆိုတာကို ေဝဝါးရင္း...
    ေႏွာင္ၾကိဳးလည္းမေျပ
    မူလအေျခလည္းျပန္မေရာက္
    မိုးမေသာက္ လမသာ
    ၾကယ္ျပာျပာမျမင္ရေသာလမ္းခုလပ္
    မတ္တပ္ရပ္ေငး
    ဆိုလက္စေတးပင္ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရျပီ။

    ◄ ခက္မာ ►
    Dec 23rd 2009
    Labels: 0 comments | | edit post
    Labels: 0 comments | | edit post